Prozacstad

Wildplaswandeling

Als ik het beduimelde cafeetje in Prozacstad binnenloop, ligt al vlug zijn kruimelige hand op mijn schouder. De terrasbioloog. Prozacstad heeft een unieke terrasbioloog. De hele dag bestudeert hij de flora, de fauna, en alles wat vloeit op het terras. Ik schreef erover in de stadsgids van Prozacstad, maar voor wie die niet gelezen heeft, is deze introductie in feite voldoende. Hij dringt er voor de zoveelste keer op aan dat ik eens deelneem aan een van zijn wandelingen. Ik heb mijn eerste koffie nog niet op, en dan ben ik vaak meegaander. Tot mijn eigen verbazing stem ik dus toe. Mooi, roept hij, dan zie ik je vanavond. Ik hoef niet te vragen waar: uiteraard op het terras.
Lees meer

Pil

De bewoners van Prozacstad moeten er weer aan geloven. Van hogerhand is er iets in hun belang besloten. En dan valt er niks tegen te doen. Iedereen betaalt mee aan de realisering van wat ze niet nodig weten te hebben. In dit geval wordt er een mooi symbool van de stad gerealiseerd. Een standbeeld in de vorm van een pil. Het moet niet zomaar een pil zijn. Geen ordinaire huis- tuin- en keukenpijnstiller. Geen anticonceptiedingetje. Of zo’n banale Viagra. Bah ! En zeker geen Drion. Deze pil moet de mensen vrolijk stemmen. De gemoederen doen opklaren. De mensen hebben het zo zwaar. Daarom moet die reusachtige standbeeldpil er komen. Groter dan de huizen. Hij moet eigenlijk van heinde en verre zichtbaar zijn.
Lees meer

Weer of geen weer


Ik sjok wat over straat. In feite heb ik het druk met andere dingen, maar vandaag is een sjokdag. De dingen wachten wel, ze lopen niet weg. Even tijd voor het sjokken. Middenin mijn gesjok besluit ik even stil te staan. Ik kijk naar boven. Blauwe lucht. Verwonderd staar ik ernaar, want hij is uitzonderlijk blauw. Ik heb hem elders al eens blauwer gezien, maar voor mijn huidige locatie is hij erg blauw. Er drijft een enkel, ogenschijnlijk verdwaald, piepklein wolkje in, maar de rest van de lucht is veroverd door het blauw. Het is een genot om te zien. En dan die éne stralende bol in het midden. Wat een licht, wat een lucht.
Lees meer

Godenstad

We drinken zwijgend in de zon. Wij zijn de winnaars. We wonen in deze stad, en deze stad is een van de geweldigste steden in de wereld, en dat maakt ons geweldig. Wij zijn reuzen, en de mensen die elders wonen, zij zijn dwergen. Elke grote prestatie van mensen uit deze stad is de onze. Elke grote prestatie van mensen van elders, negeren we. Die prestaties tellen niet. Dat zijn bergbeklimmende mieren, terwijl wij op grotere hoogte, nee, bovenop de Godenberg strijden. Dit is ook de enige plek ter wereld waar dit bier zo lekker smaakt. Het bier is niet hier gebrouwen, maar dat zien we door de vingers. In elke andere plek op de wereld is dit bier smerig, maar hier, in onze Godenstad, daar valt het nog reuze, ha ha, mee.
Lees meer

Location, location

De echte vraag vandaag is: wáár ? Want natuurlijk ga ik voetbal kijken. Mijn huisgenoot kijkt alle wedstrijden en heeft mij daarmee aangestoken. Ondanks dat de vorige wedstrijd van een bepaald niet nader te noemen team meer op beukend straatvoetbal leek. Laatst was hij een dagje weg en liep ik onwennig door het huis. Ik kon er de vinger niet op leggen wat er miste, tot het kwartje viel: de televisie stond niet aan ! Van pure cold turkey heb ik toen zelf zitten kijken. Dus uiteraard wordt er vandaag ook naar het balspelletje gekoekerd. De locatie, dat is de kwestie. Location, location, location.
Lees meer

Een hoog


En weer stopt er eentje. Kijkt. Voor zijn gevoel kijken ze allemaal zomaar zijn woonkamer in. Het werkt enorm op zijn zenuwen. Knorrig rolt hij een sjekkie om op zijn balkonnetje te gaan roken. Als die eikel dan nog staat te koekeloeren, neemt hij zich voor, dan schreeuw ik hem weg. Met zijn gekijk. Ga ergens anders kijken, vent. Rot op. Ik wóón hier, ja. Zijn vloeitje scheurt. Inwendig vloekt hij. De koekeloerdert is alweer doorgefietst, maar toch. Allemaal zijn schuld. Agressief pulkt hij een nieuw vloeitje uit het pakje. Dan maar rollen op het balkon.
Lees meer

Steigers

In Prozacstad is er weer eens een rel. Eigenbelangrijk vrijgevig heeft een steigerbouwer een stellage opgesteld zodat een kunstenares een huizenhoge illustratie kan aanbrengen op een flatgebouw. Vereerd door deze gulle voorziening, bovendien geïnspireerd door de kleurloze troosteloosheid van het stadje, en met een gezonde arbeidsethos, ging de kunstenares aan de vlijtige slag. Met als resultaat dat ze vroeger dan verwacht haar schildering voltooid heeft. En dat is dus tegen het zere been van de steigerman. Bij haar werken hangt namelijk, promotioneel, een vlag van zijn steigerbedrijf. Nu is ze eerder klaar en zeg maar dag met het handje tegen deze gratis reclame. De steiger moet afgebroken worden om het kunstwerk vrij te laten. Niks ervan, bromt de steigerman. Die steiger blijft staan. En de kunstenares moet langer blijven doorwerken. Afspraak is afspraak. Maar het kunstwerk is áf, werpt de kunstenares tegen. Het helpt niets. De steigerman dreigt met een rechtzaak. Boete wegens vervroegd voltooien van het kunststuk.
Lees meer

The Meatball Special

Natuurlijk hebben onze bestellingen óók idiote namen. Maar als hij de zijne uitspreekt, zijn we direct gefascineerd. Kijken of het écht zo heet. Ja hoor, het staat er: Meatball Special. Het duurt ook nog eens langer om te maken omdat het eerst warmgeroosterd moet worden. Dus we hebben uitgebreid de gelegenheid om de arme kerel in ons gezelschap te plagen met zijn lunchkeus. De makkelijkste vondst is dat hij is wat hij eet. Oftewel dat hij zelf een Meatball Special is. In dat geval zijn wij zelf, respectievelijk, een… Nee, over onze bestellingen gaat het verhaal hier niet. Hoe kun je immers naast zoiets prachtigs als The Meatball Special nog met iets anders aankomen ?
Lees meer

Ninja

Er zit een ninja in de wachtkamer, zegt de doktersassistente. Verstoord kijkt de dokter op. Hij wil grappen hoe ze dat kan weten. Ninjas zijn immers meesters in zich verbergen. De enige geloofwaardige ninja in een wachtkamer is er eentje die je niet kunt zien. Hij heeft geen zin in grapjes vandaag dus zegt hij het niet. Traag bromt hij iets over binnenvragen. De doktersassistente hangt op. Even later loopt de ninja zijn praktijkruimte binnen. De dokter staat op en schudt de hand van de ninja. Dan vraagt hij wat er aan de hand is.
Lees meer

WK-kansen

Op de rommelmarkt vind ik vanalles wat ik niet zoek. Al snel loop ik rond met een potsierlijke rieten hoed die me voor geen meter staat. Even later loop ik een enorm slecht moppenboek op. Vijftig cent. Geen geld. De moppen zijn echt verschrikkelijk. Ik blader er even wat doorheen en krijg bijna pijn van het lezen. Geniaal, dit. Geen geld. Overal om me heen wemelt het van mensen die nutteloze troep hebben gekocht. Velen hebben het aangetrokken. Paarse berenpakken, WK-supportkledij uit godweetwelkjaar, jongens joelend in roze jurken. Althans, ik hoop dat ze dit aangetrokken hebben na aanschaf, en niet dat ze zo naar deze rommelmarkt toe zijn gekomen. Alles kan. En ik moet niet moeilijk doen over mijn afkomst: ook ik loop schaamteloos voor schut met mijn hoed en mijn boek.
Lees meer