Het laatste chocolaatje grinnikt. Nee, het lacht. Luidop. Comfortabel. Het weet dat het kan rusten. Zolang er andere chocolaatjes waren was er stress. Je wist nooit of je gepakt zou worden. Het doosje staat immers op een bureau, voor iedereen. Pak maar, het is om te vieren. De ene na de andere wordt achteloos gepakt. Maar nu is hij de laatste.
Lees meer
Sinds ik besloot mijn buik als huisdier te zien, is het heel gezellig op mijn zetel.
Lees meer
Ik stuur haar een foto van het Te Koop-bord waar ik nu bij sta. “Frituur Thelma & Louise” staat er, en ik voeg er aan toe dat de film volgens mij toch niet zo eindigde. Ze antwoordt dat dit veel tragischer is. Ik informeer wat er tragischer is: dat ze een frituur zijn begonnen of dat die droom geknapt is. Dan loop ik verder naar het optreden waar ik eigenlijk geen zin in heb.
Lees meer
Mijn ouders konden hier niet bij zijn. Ze moesten naar de boekpresentatie van hun andere zoon in een ander museum. Alle begrip. Hee, dat is toevallig, antwoordt de Opperpater verbaasd. Dus jouw broer doet nu ook een presentatie ? Ik zeg dat het een grapje was. Er is er maar één die hier de grappen vertelt, roept de Opperpater, en dat – is – de – Opperpater ! Hij lacht. Het is fijn de Opperpater weer in levende lijve terug te zien, en te zien lachen. Hij ziet er goed uit, veel afgevallen.
Lees meer
De kinderwagens. De kinderwagens en de fietsen aan de hand. Dat zijn de ergsten. Of ja, eigenlijk degenen die door de menigte heen fietsen. Lees meer
Wat is dat met dit land en bellen die niet werken, denk ik stilletjes. In bijna elke straat hangt wel een briefje ergens om te kloppen want.
Lees meer
“Ift zal stijgen,” meldt een extra zielloze vrouwenstem nadat de “euren sluiten”. Lke keer dat ik bij mijn oud-buurman op ziekenbezoek ging de afgelopen weken heb ik me er geamuseerd over verbaasd. E andere iften hebben geen oiceover. Eze wel. Aar geen oeie dus, want de etter L alt eg. Ocht zeker weer niet eveel osten, dat ysteem. Nel gaat hij rouwens ook iet. Raag tijgt de ift, erdieping na erdieping.
Lees meer
Als ik de winkel weer buitenkom, staat mijn fiets moederziel alleen. Alle damesfietsen die links en rechts geparkeerd stonden, zijn er vandoor. Misschien was mijn fiets heel saai gezelschap. Kon hij alleen maar praten over hoe het hier toch veel veranderd is vergeleken met vroeger. Of over de politiek. Of voetbal. Of over een concert van Nick Cave waar hij over de omheining was binnengeklommen en daarbij zijn hand had opengesneden en net de zaal binnenkwam met zijn bloedende rechterhand opgestoken toen Cave Red Right Hand begon te spelen en het hele publiek voor hem opzij ging omdat ze dachten dat het deel van de show was. Of over bitcoin.
Lees meer
Proost. Wat een weertje vandaag hè ?
Ja, we boffen maar, met het flotsieblob.
Zeg, geen grapjes over het flotsieblob maken, het is wel echt ongewoon vroeg warm voor het jaar.
Oke, maar om daar nu het flieblafloebel nog verder mee uit de hand te laten lopen…
Wat is er mis met het flieblafloebel dan ?
Dat is toch volledig gabufelab geworden, met al die druk op de hoebepoep. Lees meer
Ik dobber nu al dagen met mijn living in een zee van volk. Hij is mensdicht, er kan geen persoon binnen. Ik heb gecontroleerd op lekken en kieren, maar alles is veilig afgesloten. Voorlopig toch. Elke dag kijk ik alles zorgvuldig na. Buiten mijn living klotsen de mensen. Ik hoor hun lawaai, ze beuken tegen de muren, maar binnen komt er niemand. Ja, soms. Heel, heel af en toe glipt er een persoon binnen, maar ik probeer die dan zo rap mogelijk weer weg te krijgen. Dat die buiten maar gaan personen, in de zee.
Lees meer