“De jouwe zijn echt bloedmooi,” zegt ze. Ik kijk naar de schelpjes in mijn hand en probeer te zien wat zij ziet. Het zijn schelpjes. Ik pakte een handvol uit verveling, vooral. De andere schelpjes knesperen onder mijn grote lompe voeten. Zij blijft schelpjes uit het zand opvissen die ze op een of andere manier van ver al zag.
Lees meer
“Oh my god, ze hebben écht niks in de gaten,” giert ze het uit terwijl ze de laptop uit mijn handen grist. Ze ruikt naar cava terwijl ze lacht. Even vraag ik me af of de buren al slapen, maar rebels gooit ze haar voeten over mijn schoot en begint te tikken. Nee wacht. Ze had aangebeld, ik had opengedaan. Daar begon het verhaal eigenlijk he ?
Lees meer
Ze heeft een fobie voor vissen, heb ik dat. Kijk dit is weer zo’n voorbeeld van hoe andermans shit mijn probleem wordt. Ik wil dit helemaal niet. Ik wou vis eindelijk ook eens het dieet uit werken. Maar dan doet ze zo met van die grote ogen. Daar zouden wetten tegen moeten zijn.
Lees meer
Wie me het bericht stuurde, gaat jou helemaal niet aan. Dat mag je zelf inkleuren. Word je groen van jaloezie, dan word je dat maar. Haalt weinig uit, maar als jij je daar lekker bij voelt, gewoon doen. In ieder geval verraste het me wel dat zij en ik, ons, wij, elkaar exact een half jaar kennen. Dat dat pas een half jaar is, bedoel ik. Tijd en ik, dat zal altijd moeilijk liggen. Dat kun je waarschijnlijk wel inkleuren.
Lees meer
Ik zwaai naar hem, hij zwaait terug. Nog zo’n stumper, denk ik. Net als ik. Ze was even met hem, even met mij. Ze verzamelde ons. Ons stumpers. En nu is ze daarbuiten nog ergens. Stumpers aan het verzamelen. Nieuwe stumpers. Want er zijn altijd nieuwe stumpers, denk ik. Altijd nieuwe stumpers. Er zijn altijd nieuwe stumpers.
Ze belde een aantal maanden geleden nog. Ineens. Ik kwam van de tandarts en zag dat ik een telefoontje had gemist. Aangezien ik druk werkzoekende was, belde ik maar terug. Je weet nooit of het een sollicitatie of interimbureau was. Goed, het was na zessen, dus de kans was klein. Maar soms doen ze dat. En zo hoorde ik haar stem, ze klonk verwarrend en schel onverstaanbaar als altijd en het drong niet direct door dat zij het was.
Lees meer
Er was me longkanker beloofd, bedenk ik me rokend in de zon. Oh ja, en huid. Ze liegen maar wat raak, ook over vertrektijden. De trein is in velden noch wegen.
Ze beloofden me vanalles. Dat de tijd sneller zou gaan naarmate je ouder wordt. Vliegende auto’s. Wereldvrede. Dat we lang samen zouden blijven. Dat deze regering er nu echt iets aan ging doen.
Dat het nog ooit goed zou komen.
In een te lang bericht vind ik mijn helderheid. Een ander leren kennen. Nog niet zeker waar het toe leidt. Maar ze wil het wel beleven.
Ik rook op het terras in de regen. Een paar vreemde, wel mooie ogen priemen even naar me. Ik negeer het. Staar naar de regenstriemen.
Weer iets dat voor niets blijkt, daar ben ik nog niet. Volgende paar misschien. Of dronken armen die me vast wel weer vinden.
‘s Nachts huil ik wat. De kat komt miauwen en mijn gezicht likken.
Ik kijk in haar ogen.
Mijn lief zegt dat haar zoontje ooit stellig zei dat chips ook belangrijk zijn. Hij vindt chips nog steeds belangrijk. Ze vertelt nog meer mooie verhaaltjes over haar zoontje met een lieve gloed in haar ogen. Ik zeg dat ze mooie verhalen vertelt en ze zou moeten opschrijven. Ze lacht en ik zie dat ze dit niet gaat doen. Even vraag ik me af of ik haar verhaaltjes anders niet zou moeten opschrijven. Schrijvers zijn eksters. Zelf heb ik alleen collega’s om over te vertellen. Ik zit nog ver van mijn pensioen. Haar zoontje is zeven en superschattig. Het is nu of nooit. Maar we knuffelen op de zetel. Dat is ook belangrijk.
Lees meer
Het is wennen. Misschien te snel. Ik heb geen vragen in mijn hoofd. Zij wel. Soms. Maar alles gaat vanzelf. We zijn rustig rondom elkaar. Blij, vrij van twijfels. Terwijl ik dit schrijf maak ik me bijna ongerust of mijn lezers dit wel interessant vinden. Alles gaat goed. Vanaf dat we elkaar ontmoetten. Als er een conflict sluimert, voel en zie ik het niet. Ik wil gewoon zoveel mogelijk bij haar zijn en het voelt ook steeds perfect wanneer we samen zijn.
Lees meer
Natuurlijk heb ik ook een thuisbibliotheek. Maar thuis lezen is toch anders. Het is leuker in de bibliotheek zelf. En ik heb een favoriete bibliotheek.
Er komen veel markante figuren in mijn bibliotheek. Stil observeer ik ze. In de gezamenlijke ruimte maken ze ook vaak een babbeltje met me. Er is een gepensioneerde man die niet naar huis wil, naar zijn vriendin. Hij maakt een zagende beweging op zijn arm. Ze zeurt dus veel. Hij moet wel gaan, hij zou er al twee uur geleden zijn. Nog helemaal te voet naar twee wijken verderop. Hij heeft helemaal geen goesting om dat hele stuk te voet te doen, zegt hij. Ik stel voor dat hij op zijn handen loopt. Hij lacht met de laatste tanden die hij nog van zichzelf heeft. Binnenkort zal het vol stralend wit namaak staan. Lees meer