Nee, ik zit hier niet om jullie uit te lachen. Of voor, omgekeerd, jullie hoon. Ik vind dit heerlijk. Af en toe. Hier zitten met een koffie en/of een broodje en al die bestemmingen omgeroepen horen worden waar ik vandaag niet naartoe reis.
Lees meer
Een stemmetje diep van binnen
roept nu echt heel hard stop
maar als we zo gaan beginnen
houdt het voor mij alweer op
Ze rent gillend over straat, met haar haar vol verantwoordelijkheid. Elk jaar is het verdomme weer raak. Met duizenden komen ze uit de lucht gevallen en kruipen op de stoeptegels, maar altijd lijken ze haar te moeten hebben. Of erger, haar haar. Het kruipt en kriebelt en krioelt en iekend slaat ze haar hand door de plukken. Weg, wég !
Lees meer
Eerlijk ? Eerst en vooral veel eerlijker en socialer. En dat we ons eindelijk eens laten doordringen dat we niet boven de natuur staan. Misschien dat we zelfs de kimaatverandering kunnen stoppen, want ik heb heel deze zomer amper kunnen slapen van de hitte ‘s nachts, verschrikkelijk. En dat is dan waarschijnlijk de koudste zomer van de rest van onze levens.
Lees meer
Plots begint mijn hand naar mijzelf te zwaaien. Verbaasd kijk ik ernaar. Hij steekt mijn duim op, als om aan te geven dat alles goed komt. En dan voel ik het. Ik word gecomanifesteerd. Oh nee he.
Lees meer
Een nooit is rotte schimmel
op de paden die jou rest
of je aan nooit nu echt veel hebt
heb ik nooit niet uitgetest
Een stoïcijnse stofzuiger. Een huilend kind. Deur voorbij. Enthousiaste sportprater. Klinkend glas. Deur voorbij. Mijn voetstappen. Onder mij, achter mij, naast mij, ik ben meer echo dan bron.
Lees meer
Pas op, hij ligt klaar hè. Daar. Daar ligt hij. En daarna is het enkel schoenen en jas aan. En dan op de fiets weer op pad. Terug de arbeidsmarkt op. Dat maakt de broek de laatste barrière. Eens ik de broek aan heb, is het tijd. Ben ik op gang. Is het zover. Moet ik wel. Maar ik wil mijn broek nog niet aan.
Lees meer
Nou sorry hoor maar het loopt volledig uit de hand. Ze heeft een of ander verhaal geschreven alsof we een heel intens, intiem gesprek in een koffiebar hebben gehad. Wacht, even terug. Ik heb dus blijkbaar een fangirl. Zo noemt ze zichzelf, ik kende het woord zelfs niet eens.
Lees meer
Het apparaat piept. Ik zucht opgelucht. Eindelijk is de vakantiewas klaar. Wat een dag. Wat een wéék. Ik had verlof maar ging niet op reis. Maar om toch mezelf een beetje dat vakantiegevoel te gunnen, stond ik op maandagochtend al supervroeg aan de woonkamerdeur te schuiven met mijn koffer. Ik had mijn koffer ingepakt vol kleren voor de hele week. Zondagavond en -nacht uitgebreid op staan puzzelen, wat ik meenam. Paspoort ! Niet vergeten.
Lees meer