Hee, lezer, even tussen ons, want ze is iets anders aan het doen en kan nu niet meelezen. Ik praat zelden met jullie want eigenlijk boeit het me niet zo wie jullie zijn. Ik schrijf niet voor jullie, meestal. Maar nu schrijf ik even aan jullie. Al is het maar om even niet voor haar te schrijven. Niet zeggen he, want wie weet leest ze straks ineens wel weer mee.
Lees meer
Hoe diep ik ook in mijn brein graaf
hoe veel tijd ik ook neem
buiten die zin, echt alles kwijt:
Houston, ‘k heb een probleem
Het stomste is die cursor. Die knippert alsof er nog iets moet komen. Dat ik nog iets moet typen. Zeggen. Knipperdeknipper. Maar jij bent al gaan slapen. We zijn uitgepraat. Je ligt wellicht nog wakker maar we hebben al slaapwel gezegd. Als ik je nu nog een bericht stuur, moeten we helemaal opnieuw slaapwel zeggen. Zo blijf je bezig, dat willen we niet. Stop dus met knipperen, cursor. Ik zeg het hardop tegen de cursor, stop nou es. Hij knippert stug door. Ik besluit dan maar een heel gesprek ermee te beginnen. Over jou.
Lees meer
Haaks op mijn kont krabbel ik wat overeind en staar. Ik lig eruit. Dat is nieuw. Ik kijk naar waar ik was. Het moment is nog intact. Daar, in dat moment, daar was ik net nog. Hoe ben ik eruit gevallen ? Nors krabbel ik overeind – mijn knieën worden oud – en betast de tijdwand. Dik, semitransparant maar ondoordringbaar. Binnen is het moment, hier niet.
Lees meer
Godot maar zonder humor
waarin iedereen slecht speelt
wat een pretentieuze kutfilm
heb me nog nooit zo erg verveeld
Ik mag van mezelf vier onzuivere gedachten per dag. Dat lijkt weinig he ? Veelzeggend, lezer, dat u dat direct denkt. Het is een smeerboel in uw verbeelding, ik hoor het al. Viespeuk.
Lees meer
Ik heb je wel niet verteld welke droom ik toen nog had. En ik snap ook wel dat het kwam omdat ik ineens in mijn bed lag die nacht in plaats van op de bank beneden. Waar ik al maanden heerlijk cocon. Ik heb de slaapzak van de bank boven opgerold en heb ermee geknuffeld. Alsof het met jou was. Dat had ik je wel verteld. Maar in de droom zag ik plots dat iemand mijn bankje wou stelen.
Lees meer
Nee, ik zit hier niet om jullie uit te lachen. Of voor, omgekeerd, jullie hoon. Ik vind dit heerlijk. Af en toe. Hier zitten met een koffie en/of een broodje en al die bestemmingen omgeroepen horen worden waar ik vandaag niet naartoe reis.
Lees meer
Een stemmetje diep van binnen
roept nu echt heel hard stop
maar als we zo gaan beginnen
houdt het voor mij alweer op
Ze rent gillend over straat, met haar haar vol verantwoordelijkheid. Elk jaar is het verdomme weer raak. Met duizenden komen ze uit de lucht gevallen en kruipen op de stoeptegels, maar altijd lijken ze haar te moeten hebben. Of erger, haar haar. Het kruipt en kriebelt en krioelt en iekend slaat ze haar hand door de plukken. Weg, wég !
Lees meer