Steigers


Verhaal door René van DensenIn Prozacstad is er weer eens een rel. Eigenbelangrijk vrijgevig heeft een steigerbouwer een stellage opgesteld zodat een kunstenares een huizenhoge illustratie kan aanbrengen op een flatgebouw. Vereerd door deze gulle voorziening, bovendien geïnspireerd door de kleurloze troosteloosheid van het stadje, en met een gezonde arbeidsethos, ging de kunstenares aan de vlijtige slag. Met als resultaat dat ze vroeger dan verwacht haar schildering voltooid heeft. En dat is dus tegen het zere been van de steigerman. Bij haar werken hangt namelijk, promotioneel, een vlag van zijn steigerbedrijf. Nu is ze eerder klaar en zeg maar dag met het handje tegen deze gratis reclame. De steiger moet afgebroken worden om het kunstwerk vrij te laten. Niks ervan, bromt de steigerman. Die steiger blijft staan. En de kunstenares moet langer blijven doorwerken. Afspraak is afspraak. Maar het kunstwerk is áf, werpt de kunstenares tegen. Het helpt niets. De steigerman dreigt met een rechtzaak. Boete wegens vervroegd voltooien van het kunststuk.

Als de kunstenares ’s ochtends arriveert om te bekijken wat ze eventueel nog kan toevoegen aan haar muurillustratie, wacht haar een grote schok. De hele muur is spierwit ! Voorzichtig voelt ze: ja, de verf is nog een beetje nat. Niemand in de omgeving heeft iets gezien, dus zie maar te bewijzen wie de dader was. Ze belt boos met de steigerman, die natuurlijk alles ontkent. Vervelend, erkent hij. Maar hij wil wel over zijn hart strijken en de steiger laten staan tot het kunstwerk opnieuw aangebracht is. Boos maar machteloos vangt de schilderes weer aan. Na twee weken ploeteren staat dan toch een nieuwe muurillustratie op de wand. Maar alsof de duivel ermee speelt: de volgende dag is alles weer spierwit. Ze kan wel janken.

Ondertussen levert de rel de steigerbouwer veel aandacht op. De zaken lopen fantastisch. Iedereen wil een steiger. In de tuinen, naast hun gebouwen, in hun woonkamers, zelfs op hun zolders: overal staan steigers. Ze zijn niet aan te slepen. Sterker, zijn voorraad is hard aan het opraken. Van pure noodzaak breekt de steigerman de stellage bij het kunstwerk af om die ook te kunnen verhuren. Wanhopig vraagt de kunstenares hoe ze nu haar artistieke hoogtepunt nog kan bereiken. Tja, zegt de steigerman. Hij kauwt op zijn bolknak. Bekijkt de kwestie, en dan de kunstenares. Van top tot teen. “Kun je een beetje springen ?” vraagt de steigerman. Ongelovig kijkt ze hem aan. Toch niet tot de vierde verdieping, roept ze kwaad uit. “Niet boos worden,” bromt de buizenman. Hij krabt eens op zijn buik. “Tja,” zegt hij. “Tja.” Dan haalt hij zijn schouders op. Hoe die kunstmensjes hun dingen oplossen, moeten ze zelf weten. Steigers, dat is zijn vak. En hij moet ook de kost verdienen. Hij schudt haar hand: “Sterkte ermee.” Dat haar handen nu ineens onder de witte verf zitten, merkt ze pas als hij alweer weggereden is.

Share Button

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *