Een soms is net een sneetje
uit oneindig mogelijke tijd
soms smeer je die een beetje
met een laag mogelijkheid
Ik lig in stukken op de tafel. Ik kon niet slapen dus trok ik mezelf in puzzelstukjes om te zien of ik er lijn in kon aanbrengen. Nu staar ik naar de onoverzichtelijke wanorde. Want zelfs áls ik er lijn in krijg is het een puinhoop allemaal. Wiens idee was dit ook alweer ? Oh ja, uiteraard het mijne. Alle onzalige plannen in mijn leven waren de mijne geloof ik. Behalve school, daar had ik niks over in te brengen.
Lees meer
Maar de vraag die door mijn kop spookt is, wie verzint die dingen ? Die vervangwoorden en geheime uitdrukkingen die geheime boodschappen onbegrijpelijk moeten maken voor de vijand ? Want mochten we toch in oorlog schieten eerdaags, vraag ik me af of ik al kan solliciteren.
Lees meer
Het is haar gelukt. Ik wist dat ze het kon. Een tekst waar ik in kan wegkruipen. Een tuin, natuurlijk een tuin. Planten, schaduw, camouflage, organisch.
Lees meer
De klant van gisteren is terug. Hij loopt zoekend de winkel rond. Ik wacht geduldig af tot hij nabij genoeg komt dat ik hem rustig kan vragen of ik hem kan helpen. Er is een soort web rondom mij en hij blijft voorlopig nog weg van de draden. Ik wacht en wacht. Mijn kans komt wel. Dan staat hij plots voor mij, en verheugd flap ik eruit: “Kan ik u helpen ?”
Lees meer
“De jouwe zijn echt bloedmooi,” zegt ze. Ik kijk naar de schelpjes in mijn hand en probeer te zien wat zij ziet. Het zijn schelpjes. Ik pakte een handvol uit verveling, vooral. De andere schelpjes knesperen onder mijn grote lompe voeten. Zij blijft schelpjes uit het zand opvissen die ze op een of andere manier van ver al zag.
Lees meer
“Neem uitgebreid de tijd,”
houdt geen steek en is maf
want haakt de tijd je voet
dan bolt je draad het af
Ik moest iets volwassens zeggen en nu heb ik enorme zin in drank. In ouderwets mezelf bezatten, veel lachen, idioot rondwaggelen en de volgende dag ontdekken wat je uitgespookt hebt en je niet meer herinnert. En daar in het beste geval eens goed om lachen. In het slechtste geval je verontschuldigingen aan aanbieden en vragen of ze honger heeft.
Lees meer
Kijk, jij weet ook, er zijn niet veel dingen waar ik kwaad om word. Echt, de meeste dingen vind ik prima. Maar vandaag moest ik dus maar twéé dingen doen. Twee ! Okee, drie. Eigenlijk vier. Eh, vijf. Maar dat vijfde hoefde niet echt want ze komen vanavond toch thuis. Vier. En een half. Zeg maar. Eigenlijk drie.
Lees meer
“Oh my god, ze hebben écht niks in de gaten,” giert ze het uit terwijl ze de laptop uit mijn handen grist. Ze ruikt naar cava terwijl ze lacht. Even vraag ik me af of de buren al slapen, maar rebels gooit ze haar voeten over mijn schoot en begint te tikken. Nee wacht. Ze had aangebeld, ik had opengedaan. Daar begon het verhaal eigenlijk he ?
Lees meer