In het stamcafe hebben ze een nieuw barmeisje aangenomen. Eindelijk, verzucht de goeddeels mannelijke klandizie. Het laatste halfjaar werkten er vooral twee mannen. Sympathieke kerels, zeker, maar klemzuipen is leuker met mooi uitzicht. Seksistisch maar waar en zo oud als de commercie zelve. Ik op mijn beurt vraag me vooral af hoe lang deze blijft.
Lees meer
Het laatste chocolaatje grinnikt. Nee, het lacht. Luidop. Comfortabel. Het weet dat het kan rusten. Zolang er andere chocolaatjes waren was er stress. Je wist nooit of je gepakt zou worden. Het doosje staat immers op een bureau, voor iedereen. Pak maar, het is om te vieren. De ene na de andere wordt achteloos gepakt. Maar nu is hij de laatste.
Lees meer
De appels staan er niet op, waar ik ook zoek. Ik prik geïrriteerd maar niks hoor. De zelfscankassa wil niet. Citrus en exoten en lokaal ook vanalles. Zoekveld dan, nee: appelbeignets en appelvanalles maar geen appels. Ik zucht: dan gewoon naar de kassa. Ik probeer het mandje leeg te halen en vloek: na het eerste gewiste artikel roept de machine er een medewerker bij. Ook dat nog.
Lees meer
Zij begon ermee, de oude vrouw op het werk. Of begon ik, per ongeluk ? Eén van ons twee verschoot toen de ander de hoek om liep in het magazijn, dat is zeker. En sindsdien is het een doorlopende grap. Ze zei iets tijdens de lunch en vroeg later of ik daar niet van verschoot. En systematisch doen we elkaar even schrikken als we weten dat we toch in het magazijn rondlopen.
Lees meer
Sommige mensen hebben zo’n lelijke baby dat je beter zwijgt. Een oude man met baard en ponystaart op de bus kijkt alsof hij in de jaren zeventig op een citroen zoog toen de klok middernacht sloeg. De Overbierman ziet ze allemaal niet. Die zit gewoon een beetje naar buiiten te staren, pal zijn gedachten in.
Lees meer
Ik staar wat naar het eerste vel, dat losgekomen is van zijn eigen dubbelvel. Ik weet nu al hoe dit gaat klinken als ik zometeen papier afrol om te vegen: naar. Incompleet. Het gaat zo’n gek papier-protestgeluid geven van, hela, hier klopt iets niet.
Lees meer
Ze staart wat voor zich uit, had liever deze zaterdag niet gewerkt, maar daar staat ze dan toch. En de klant is besluiteloos. Elke dag zijn er minstens tien die maar niet weten wat ze willen. Zij moet dan wachten terwijl ze heel het menu lezen, nog eens lezen, twijfelen, naar een paar opties vragen, twijfelen, weer het menu lezen alsof ze de eerste twee keer iets gemist hadden. Ze zou ze zo met hun hoofd in de sausbak willen duwen. Af en toe.
Lees meer
Ik heb niet veel loze momenten op mijn huidige werk en dat is ook wel eens fijn. In mijn meeste jobs had ik zeeën van tijd om na te denken en daar ben ik nog nooit een beter mens van geworden denk ik. Des te ergerlijker zijn de momenten dat het systeem even het identiteitsbewijs van een klant moet lezen. Dat duurt, mensen, en ik moet het bij elke klant doen. Zeker dertig seconden kijk ik naar een draaiend cirkeltje en kan ik niks anders doen. Op de computer tenminste.
Lees meer
Mijn moeder onthoudt iedereen. Ook jou, ja. Ze doet dat niet uit het hoofd, maar ze schrijft iedereen op. Ja, ook jou, ja. Geen idéé waar ze die informatie gehaald heeft. Maar jij staat ergens genoteerd. Zo is ze wel.
Lees meer
Sinds ik besloot mijn buik als huisdier te zien, is het heel gezellig op mijn zetel.
Lees meer