Welke vraag hij stelde, doet er niet toe in een droom. Ik kijk de man vermoeid aan omdat het al zeker honderd sollicitatiegesprekken geweest zijn dit jaar met die vraag. En al zijn andere vragen ook trouwens. Blijkbaar kan ik ze letterlijk dromen. Zonder iets te antwoorden sta ik op, trek mijn jas aan en vertrek.
Ik ben toevallig toch in de buurt van mijn ouders, vertelt mijn droom mij. Dus ga ik maar even bij ze langs. Niets hier lijkt op mijn ouderlijke provincie, het heeft half iets weg van een anonieme Belgische stad die niet Gent is, en half USA. Stroads. Het stoplicht duurt heel lang, tenminste, lang in een droom. Ik vertel het rode stoplichtmannetje dat tijd en ruimte hier stom zijn en hij lacht beamend.
Ik sta vanop het middenstuk van de weg met mijn telefoon wat te filmen want het lijken wel vonken, verderop, in die grijze wolk. Maar dan kijk ik wat verder omhoog, en oh nee. Godver, denk ik, terwijl ik naar de lange schoorsteenwolk staar die blijft groeien. Het zal toch niet. Ik steek verder over en loop rap de wijk door. Nog altijd lijkt hier niets op de wijk waar ik opgroeide, maar ik weet dat ik in een droom nooit de weg hoef te kennen.
Mijn moeder komt net het huis uit en zegt dat ze boodschappen gaat doen. Hoeft niet, zeg ik. Hoezo, vraagt ze. Ik wijs naar de paddenstoelwolk in de lucht. Oh nee he, zegt ze. Yep, zeg ik. Ze zucht, heeft die idioot dat nou echt gedaan ? Ik zeg: blijkbaar. Haal mijn schouders op. Ze staat wat te kijken en zegt: er is thee binnen, wil je die even halen ? Ze zet twee stoelen voor het huis en gaat zitten. Terwijl ik haar een kopje thee geef, dankt ze me en kijkt weer naar de wolk. Je ziet zoiets maar één keer in je leven, zegt ze, dan kun je er beter van genieten. Waar is pa, vraag ik. Die is in de garage bezig en wou niet gestoord worden, zegt mijn moeder. Ze nipt haar thee terwijl rechts aan de horizon een tweede wolk begint te klimmen.
