Prozacstad

Varken van het Vrije Woord

Mijn vriend vraagt wat ik wil drinken. Koffie, zeg ik. Hij zegt dat zijn water afgesloten is, maar koffie moet nog lukken. Terwijl zijn apparaat een bakje koffie ratelt, laat hij zien wat hij gekregen heeft, ter compensatie van de werkzaamheden waardoor hij zonder water zit: één plastic voorraadzak water. Genoeg om van te drinken, dat wel, maar een spoelbak vullen of douchen lukt daar niet mee.

In Prozacstad was er een nijpend tekort aan waakhonden. Van de democratie. Dus werd er een avond georganiseerd, met een Initiatief. Dat moest het vrije woord weer aanmoedigen.

Hij zet de koffie op tafel en even zwijgen we. Is wel lekker. Er wordt al zoveel gezegd. Ik vraag hoe het nu gaat. Ik heb mijn vriend zeker een maand niet gezien.
Lees meer

Dansen



Er was weer bier, en er waren weer mensen. Het schijnt zo te moeten zijn. Er sneuvelde glazen en er beklonken nieuwe vriendschappen. Maar één man, op een eindje van het terras, beklijfde. Al de rest vervloog in de beschonken hersencellen.

Hij stond er. Ineens. Een man met een sprekend, doch onopvallend gelaat. Donkere huidskleur. Blauwwit overhemd. Gestreken broek. Gepoetste schoenen. Stropdas in een Windsor. Drie plastic tassen. Hij zette ze op de grond. Viste er een tijd in. Haalde er een muziekding met reusachtige koptelefoon uit. Zette de koptelefoon op en begon te swingen. Middenop de caféstraat.
Lees meer

En wij maar lachen met de Japanners

Er hangt een schemaatje op de muur met gekleurde stippen. In de rij sta ik er precies naast, dus ik kan het uitgebreid bekijken. Er zijn gele, groene en rode stippen. Geel staat voor ‘normaal’, groen voor ‘redelijk druk’ en rood drukt ‘erg druk’ uit.

Mijn rij is, vind ik zelf, best lang, maar ik sta er tijdens een geel tijdsblok. Blijkbaar mag ik niet klagen. Of wellicht hangt dat schema er enkel om mensen het gevoel te geven dat ze niet mogen klagen, in welk geval ik er goed ingetrapt ben.
Lees meer

Internet

De internetjongeman kijkt bedruipt wanneer hij mijn woonkamer binnenloopt, en het regent niet buiten. Ik vraag wat er is, en hij zucht. “Het internet ligt er bij mij uit,” meldt hij mismoedig. Ik reik direct de internetjongeman een bier aan.

Ik check snel even op Twitter, maar de internetjongeman heeft inderdaad al zeker 24 uur geen tweet verstuurd. Hij kijkt hoopvol naar mij met mijn laptop open en durft niks te vragen, maar een vraag ligt op zijn lippen. Ik klap direct de klep dicht en verstop mijn laptop onder mijn slaapkussen op mijn woonkamerbank.
Lees meer

Saxbenefiet


De hele zaal is stampensvol volk. Een massale opkomst bij het saxbenefiet. Het saxbenefiet is georganiseerd omdat een bekende saxofonist na een optreden ineens vaststelde dat zijn saxofoon gestolen was. Hij stond na het optreden nog wat aan de bar met mensen te praten. De saxofoon lag onbewaakt in de gang. En vervolgens niet meer.

Allerlei artiesten spelen op het saxbenefiet. De saxofonist treedt ook vanavond weer op. Hij speelt op een geleende saxofoon. Na zijn optreden ligt de leensax onbewaakt vlakbij de uitgang. De ironie ontgaat hem volledig. Maar ja, in feite is álles uiteindelijk zinloos.
Lees meer

Écht heel slecht

“Ik weet,” zei hij nog, “dat als je dat tegen musici zegt, dan geloven ze je niet. Dan zit je ergens te chillen met ze, en dan zeg je: ik zat ook in een band. Maar we waren echt héél slecht. Neeeee man, zeggen de musici dan. Je moet jezelf niet zo omlaag halen, enzovoorts. Dus dan zeg ik, we hebben ook een CD gemaakt. Die mag je best lenen. Dat willen ze dan natuurlijk. En dan zeg ik het nog een keer: het is wel echt heel slecht hoor. Dat willen ze dan niet geloven. Dus ik geef die CD mee, en na een paar weken geven ze hem terug: ja okee. Dit is écht heel slecht.”
Lees meer

Meningmensen

Dat de gebeurtenis zelf niet veel om het lijf had, namelijk enkel een man die op de stoep uitgleed, dat vergeten we snel. De meningmensen zitten namelijk verlegen om ergens iets van te vinden. Alles is zo’n beetje afgevonden. Paniek in meningenland. Maar gelukkig is er nu: StoepGate. De meningenmensjes spreken er schande van op de televisie. De stoepen in dit land zijn le-vens-ge-vaar-lijk. Een bijna bejaarde meningenmeneer foetert bijna zijn glas wijn omver en zwaait met zijn arm dat dit ‘niet normaal meer is’. Een andere meningenmeneer leunt achterover en plukt aan zijn kin, zegt vervolgens dat dit onder de vorige regering nooit gebeurd zou zijn. De tafelheer maakt zichzelf zo relevant mogelijk door de meningenmeneren vooral zoveel mogelijk Belangrijke Vragen te stellen. Voor de vorm zit er een meningenmevrouw bij, die probeert tegen de meningenmenerenstorm op te schreeuwen.
Lees meer

Goed nieuws voor de Poëzie

Er is goed nieuws voor de poëzie. Binnen Prozacstad toch. Een vrijwel unieke performance zal worden opgevoerd, voor een geïnteresseerd publiek. Een multidisciplinaire kunstuiting met één stem. Dat op onnavolgbare wijze de poëzie op een hoger niveau beacht te tillen. Dat staat er in het persbericht. Een zwerm journalisten haast zich naar de persconferentie om hier meer van te weten te komen.
Lees meer