WK-kansen


Verhaal door René van DensenOp de rommelmarkt vind ik vanalles wat ik niet zoek. Al snel loop ik rond met een potsierlijke rieten hoed die me voor geen meter staat. Even later loop ik een enorm slecht moppenboek op. Vijftig cent. Geen geld. De moppen zijn echt verschrikkelijk. Ik blader er even wat doorheen en krijg bijna pijn van het lezen. Geniaal, dit. Geen geld. Overal om me heen wemelt het van mensen die nutteloze troep hebben gekocht. Velen hebben het aangetrokken. Paarse berenpakken, WK-supportkledij uit godweetwelkjaar, jongens joelend in roze jurken. Althans, ik hoop dat ze dit aangetrokken hebben na aanschaf, en niet dat ze zo naar deze rommelmarkt toe zijn gekomen. Alles kan. En ik moet niet moeilijk doen over mijn afkomst: ook ik loop schaamteloos voor schut met mijn hoed en mijn boek.

Met name de veelvoud aan WK-items valt op. De halve rommelmarkt is oranje. De wereldkampioenschappen van 2010 stonden bol van de belachelijke marketing. Er was gerel om de bavaria-jurkjes, de strontvervelende vuvuzela’s werkten op iedereens zenuwen, er was een foeilelijk ‘brul’ T-shirt en ga maar door. Dat al die items hier in grote getale aanwezig zijn, toont misschien het vertrouwen dat de mensen hebben in het nationale team op het komende WK. Ik besluit langs Willem met de WK-trauma’s te lopen. Misschien dat hij er vertrouwen in heeft. Ik wil wel wat oranje dingen voor hem meenemen, maar ik weet niet welke hij al heeft. Waarschijnlijk heeft hij alles wat hier hangt en staat al.

Willem met de WK-trauma’s doet niet open. Ik bel nog eens. Er wordt wat geroepen. “Ga weg !” Ik glip zijn gebouw binnen na een andere bewoner. Zachtjes klop ik op zijn deur. Willem roept dat ik op moet rotten. Ik probeer voorzichtig de klink. De deur blijkt open. Ik kijk om het hoekje. Willem is nergens te zien. Of toch: er is een grote barricade gebouwd in de ene kant van de kamer. Daar zie ik Willem’s benen achteruit steken. De barrikade blokt al het zicht op de TV. Stil sluit ik de deur weer en ga naar buiten. Ik weet nu helemaal niet meer wat ik van de kansen van mijn land moet denken.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *