Verhaal door René van DensenDe echte vraag vandaag is: wáár ? Want natuurlijk ga ik voetbal kijken. Mijn huisgenoot kijkt alle wedstrijden en heeft mij daarmee aangestoken. Ondanks dat de vorige wedstrijd van een bepaald niet nader te noemen team meer op beukend straatvoetbal leek. Laatst was hij een dagje weg en liep ik onwennig door het huis. Ik kon er de vinger niet op leggen wat er miste, tot het kwartje viel: de televisie stond niet aan ! Van pure cold turkey heb ik toen zelf zitten kijken. Dus uiteraard wordt er vandaag ook naar het balspelletje gekoekerd. De locatie, dat is de kwestie. Location, location, location.

Tussen de massa is alvast geen optie. Te druk, te lawaaierig, en mochten ze winnen kom je er nooit meer weg. Zie bovendien maar eens een biertje te bestellen. Dan is er nog een festivalletje in Prozacstad dat toevallig dit jaar als thema het land van de tegenstander heeft. Hoewel me dat wel kietelt, vind ik toch het idee om entree te betalen voor een volkssport een beetje… nee. Gelukkig zijn er nog opties. In een nabijgelegen dorpje waar toch niemand me kent, kun je de wedstrijd in de kerk kijken. Dat vind ik dan nog wel lollig. Voor de zekerheid ben ik een veelvoud aan vloekwoorden aan het instuderen, want van zo’n gelegenheid maak je natuurlijk optimaal gebruik.

Maar ja, het opportunisme viert hoogtij, en dus kun je in feite overál kijken. Een beetje afhaalchinees of Grieks restaurant heeft nu ook een groot scherm hangen. Dat heeft nog wel iets moois pathetisch, zo met het verveeld personeel samen de wedstrijd kijken in een verder verlaten toko. Of wat te denken van de bejaardenhuizen ? Al wil je niet op het geweten hebben dat bij een enthousiasme opwekkende goal, de helft van de inwoners een hartverzakking krijgt. We hebben nog een stadsstrand, buurthuizen, ateliertuinen, iedereen heeft zo ongeveer wel een excuus gevonden om een scherm of projector op te hangen. Voetbal verdeelt, zoals u inmiddels wel opgemerkt mag hebben. Ik sta in ieder geval met twee handen vol dillemma’s.

Net voor de wedstrijd klop ik op een donker deurtje. Ik heb goed gekeken of niemand me gevolgd heeft. Er schuift een klein balkje open en twee norse ogen informeren naar het wachtwoord. Carpe Diem, antwoord ik. Door een opening die zich eerder als een kier laat omschrijven, mag ik binnen. En daar hangt het scherm. Iedereen om me is in het zwart gekleed. Ik ook. We zijn de ultieme hipsters: we kijken voetbal in het lijkenhuis. Overal om ons heen liggen lichamen. Gelukkig heeft toch ook iemand een schaaltje met zoutjes meegenomen. Stil volgen we de wedstrijd, en genieten.

Share Button

Door Rene van Densen

Schrijver, dichter en mafkees René van Densen publiceert niet alleen op internet. Er zijn ook boekjes van hem te koop in zeer gelimiteerde oplagen (en hij doet niet aan tweede drukken).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *