Ik ben mijn stem kwijt. Dus dit verhaaltje klinkt even wat krakerig. Maar ik wil wel graag koffie met de Overbierman doen deze ochtend. Dus bereid ik me voor met briefjes. Ik teken een kop koffie, een getapte pint – de Overbierman drinkt alleen van de tap – en een flesje voor als er nog iemand mocht aanschuiven. Dan nog wat dooddoeners en de uitleg Stem kwijt. Ziezo, ik kan voorbereid op café.
Lees meer
Het stomste is die cursor. Die knippert alsof er nog iets moet komen. Dat ik nog iets moet typen. Zeggen. Knipperdeknipper. Maar jij bent al gaan slapen. We zijn uitgepraat. Je ligt wellicht nog wakker maar we hebben al slaapwel gezegd. Als ik je nu nog een bericht stuur, moeten we helemaal opnieuw slaapwel zeggen. Zo blijf je bezig, dat willen we niet. Stop dus met knipperen, cursor. Ik zeg het hardop tegen de cursor, stop nou es. Hij knippert stug door. Ik besluit dan maar een heel gesprek ermee te beginnen. Over jou.
Lees meer
Ik mag van mezelf vier onzuivere gedachten per dag. Dat lijkt weinig he ? Veelzeggend, lezer, dat u dat direct denkt. Het is een smeerboel in uw verbeelding, ik hoor het al. Viespeuk.
Lees meer
Maar de vraag die door mijn kop spookt is, wie verzint die dingen ? Die vervangwoorden en geheime uitdrukkingen die geheime boodschappen onbegrijpelijk moeten maken voor de vijand ? Want mochten we toch in oorlog schieten eerdaags, vraag ik me af of ik al kan solliciteren.
Lees meer
Een buurman zei dat hij vannacht mijn woorden zag spoken door zijn tuin. Dat kan, zeg ik laconiek. Dat doen ze. Of ik mijn woorden niet wat meer in bedwang kan houden, ik ben toch schrijver, moppert hij. Schijnbaar hebben mijn woorden zijn rozen verstoord. Ik zeg dat ik ze enkel kan schrijven, bedwingen kan niemand.
Lees meer
Het zijn twee woorden in een vreemde taal. Ze kennen hun betekenis niet, dus zoeken hoe ze in de zinnen passen. Misschien passen ze niet eens in dezelfde zin. Ik kan ze niet uitspreken, ik ken deze woorden niet.
Lees meer
Het is eigenlijk teleurstellend makkelijk om een koelkastmagneet te worden, ontdek ik wanneer ik me weer eens verveel. Eigenlijk gewoon een groot stuk magneetvel kopen, onder je kleren steken, en met de rug aan de koelkast gaan hangen. Ziezo, ik ben een koelkastmagneet. Zo doe je dat dus. Weet ik meteen hoe de andere koelkastmagneten dat deden.
Lees meer
“In jouw intrigerendste verhaal ga je plots naar huis als iemand anders,” zegt hij plots, en hij kijkt jou aan. Maar dat weet ik op dat moment niet, want ik zit in dit verhaal en kan er niet voorbij kijken. Wist ik veel dat jij zat mee te lezen. Kon ik ook helemaal niet weten. Zo werken mijn verhalen niet. De interne logica is strikter dan de mensen denken. Dus kijk ik hem verwonderd aan, me afvragend tegen wie hij het in godsnaam heeft: “Sorry, wat bedoel je ?”
Lees meer
Sommige mensen hebben zo’n lelijke baby dat je beter zwijgt. Een oude man met baard en ponystaart op de bus kijkt alsof hij in de jaren zeventig op een citroen zoog toen de klok middernacht sloeg. De Overbierman ziet ze allemaal niet. Die zit gewoon een beetje naar buiiten te staren, pal zijn gedachten in.
Lees meer
Vandaag is zo’n dag dat ik alles in twee titels denk. Of: Alles met dubbele titels is stom. Stel je voor: Overal staat een bijtitel bij. Mijn brein is echt kut: ondertitels zouden eigenlijk niet nodig moeten zijn. Ik doe het in mijn boekjes ook: Al vanaf mijn debuut hebben zeker tien boeken een tweede titel. Geteld op mijn vingers: wellicht zijn het er nog meer.
Lees meer