Het begon, zoals altijd, met één die zijn lunch vergeten was. Stond nog in de koelkast thuis. Stom. De collega met het ongezondste dieet wist dat er een frituur vlakbij het kantoor was. En daar waren ze direct: de instemmende Oehs. Oeh, ga je friet halen ? Mag ik dan… Plots moest blijkbaar iedereen iets van de frituur halen.
Lees meer
God heeft mij een briefje geschreven dat ik niets meer hoef te doen. Het zit erop, het is genoeg. Ik merkte vandaag dat jullie die memo niet gehad hebben, dus vertel ik het hier maar. Je mag stoppen met mij dingen te vragen of vertellen te doen, ik hoef niet meer. Heeft God zelf geschreven. Het briefje lag op mijn hoofdkussen vanochtend.
Lees meer
Ze staart wat voor zich uit, had liever deze zaterdag niet gewerkt, maar daar staat ze dan toch. En de klant is besluiteloos. Elke dag zijn er minstens tien die maar niet weten wat ze willen. Zij moet dan wachten terwijl ze heel het menu lezen, nog eens lezen, twijfelen, naar een paar opties vragen, twijfelen, weer het menu lezen alsof ze de eerste twee keer iets gemist hadden. Ze zou ze zo met hun hoofd in de sausbak willen duwen. Af en toe.
Lees meer
Ik heb niet veel loze momenten op mijn huidige werk en dat is ook wel eens fijn. In mijn meeste jobs had ik zeeën van tijd om na te denken en daar ben ik nog nooit een beter mens van geworden denk ik. Des te ergerlijker zijn de momenten dat het systeem even het identiteitsbewijs van een klant moet lezen. Dat duurt, mensen, en ik moet het bij elke klant doen. Zeker dertig seconden kijk ik naar een draaiend cirkeltje en kan ik niks anders doen. Op de computer tenminste.
Lees meer
Zielsgelukkig dwaal ik wat door het magazijn. Een magazijn, godbetert, rekken en dozen en stof en al. Was dat nu zoveel gevraagd ? Mijn bedrijf stockeert kraantjes voor kraanvogels. Kraanvogels hebben geen weet van taal en snappen dus niet dat zij kraanvogels zijn, laat staan wat kranen zijn, laat staan dat zij die niet nodig hebben. Kraanvogels kun je feitelijk alles wijsmaken. Struisvogels niet. Die briesen meteen, hoezo struis, wat struis, wie struis, struis in je broekje ja. Maar kraanvogels interesseert het helemaal niets. Als wij zonodig kranen willen opslaan voor kraanvogels, leg dan heel dat magazijn maar vol, wat de kraanvogels betreft.
Lees meer
Ik werk weer eens ergens. Elke plek waar ik in dit land gewerkt heb had een groot raam met uitzicht op een weg, en de plek waar ik nu werk heeft echt het grootste raam met het grootste uitzicht op de grootste weg, ook al is het geen wedstrijd. Ik wil gewoon even de andere plekken waar ik gewerkt heb inwrijven dat hun uitzicht inferieur is. En dat ik blij ben dat ik nu door dit enorme raam naar deze enorme weg kan kijken. Zoals je ook blij kunt zijn met een grotere televisie en echt niet meer terug wil naar dat kleine kreng, dat ineens miniscuul lijkt bij wat je nu hebt.
Lees meer
Nu door een oorlog die geen oorlog is alle fossiel aangedreven verplaatsingen onbetaalbaar zijn geworden, zit plots de plaatselijke vakantiebestemming in de lift. Sterker, het zijn topdagen bij Reisbureau De Barkruk (“Schuif gewoon maar aan”), het burootje dat ik begonnen ben in mijn stamkroeg. Als handige Nederlander laat ik geen kans onbenut uiteraard. Zeker singles en mensen die even zonder de kinderen weg willen zijn, maken gretig gebruik van mijn diensten. Het enige probleem is dat niemand wil betalen voor deze reisbestemming. Zonder blikken of blozen schuiven mensen maar gratis aan de stamtafel aan. Ik begin me vragen te stellen bij mijn businessmodel.
Lees meer
De recruiter zegt dat ik een indrukwekkend cv heb. Onmiddellijk krijg ik hoofdpijn want ik weet hoe dit gesprek verdergaat. Hij gaat aandringen dat hij tóch beter passend werk gaat proberen te vinden dat aansluit bij mijn ervaring. Dat is logisch, die jobs betalen beter dus krijgt hij meer commissie. Heel af en toe gaat het zelfs om mij en heeft de recruiter het idee dat hij mij er ook mee helpt. Werk maakt gelukkig, toch ?
Lees meer
Terwijl ik wacht bij de deur, neem ik een heel, heel, heel, heel, heel diepe adem.
Zodra ze opendoet en me wil verwelkomen, trek ik haar uitgestoken hand naar me toe en geef haar een stevige knuffel. “Daar ben ik dan !” roep ik uitgelaten. Ze staat verstijfd en verblufd wat te staren. Misschien heeft ze iets geks buiten gezien dat haar heeft doen schrikken. Ik loop het gebouw binnen en roep “Dag allemaal, ik ben er hoor !” Vanachter hun cubicles kijken verbaasde gezichten, enkele mensen doen hun koptelefoons af. Vrolijk hobbel ik een trap op, geen idee waar ik heen ga, ik ben hier immers nog nooit geweest, maar misschien is het deze kant op. Haastig rent de recruiter achter me aan dat het inderdaad die kant op is meneer. “Mooi !” roep ik, “en het is hier goed opgelapt zeg !”
Lees meer
De interviewster heeft een charmant lachje.
Schrijf ik dit om haar verlegen te maken, mocht ze dit lezen ? Nee, gewoon omdat het zo is. Ze heeft aanstekelijke humor, is vlot, heeft aan een half woord genoeg en haar pen vliegt in sierlijke krullen mijn woorden op papier. Ze doet me aan een ex denken. Die trouwens ook mensen interviewde en tegelijkertijd vlot en gevoelig in het leven stond. Maar die had koudere ogen. Van dat arctische ijsblauw alsof het uit vrieswand bestond. En de inktkrullen waren scherper.
Lees meer