Het begon, zoals altijd, met één die zijn lunch vergeten was. Stond nog in de koelkast thuis. Stom. De collega met het ongezondste dieet wist dat er een frituur vlakbij het kantoor was. En daar waren ze direct: de instemmende Oehs. Oeh, ga je friet halen ? Mag ik dan… Plots moest blijkbaar iedereen iets van de frituur halen.
Lees meer
In stilte smijt ik woorden op mijn muur. Die horen daar, vind ik. Maar meteen als ze er plakken, twijfel ik. Had het dat woord wel moeten zijn eigenlijk ? Ik trek de woorden er weer af en ze gaan terug in de doos. Sommige woorden wachten hun lot niet eens af en vallen uit zichzelf op de grond. Bleven niet plakken. Geeft niet, ik moet toch weg, zie ik op de klok. Ik gooi haastig nog één woord op de muur en zie straks wel of dat dan toch de juiste was.
Lees meer
Ongenadig snijdt de wind in zijn gezicht. Wanhopig vecht hij er tegen uit alle macht, maar hij wordt alle kanten op geslingerd. Als een vod. Nietig voelen is er niets bij. Victor verbijt zich en zet door. Even overweegt hij een andere route te nemen, een met windluwte. Beschut achter de gebouwen langs of zo. Maar hij moet via deze weg, er zit niks anders op.
Lees meer
Mopsie loopt ziedend over straat. Jawel hoor, verderop hangt er wéér een. Hij knarst. Ze hangen overal ! Grommend trekt hij ook deze van de lantaarnpaal af. Hopelijk heeft niemand hem gelezen. Vast niet: als het niet op hun beeldschermpje staat, zien mensen niets meer.
Lees meer
Ze trekt haar vriendin door de menigte. Is het wel haar vriendin, ze zal straks met heilige overtuiging volhouden dat het haar was, dat ze haar aan het redden was, dat het niet haar schuld was dat zij ineens ergens anders was, zij deed haar best om samen te blijven in deze mensenzee. Joelende kerels, de een nog irritanter dan de ander, maar naar een paar kijkt ze toch even want stel je voor, dat lichaam zo, dat is toch prachtig, als je daarmee zou mogen spelen even, hij heeft een lief ziet ze maar ja boeien, ze knijpt in de arm van haar vriendin in de hoop dat die het ook heeft gezien en trekt die weer verder naar het terras toe, maar dan moet ze even het steegje daar in en wel heel rap want ze voelt het komen.
Lees meer
Ik spoel het allemaal in swish cirkeltjes swish in mijn hoofd. Ik wil vandaag niet, dus was ik de woorden weg. Swish splash sploddel. Als wespen die per ongeluk de wespenval van een sadist zijn ingevlogen, spartelen de ideeën in mijn ingebeelde spoelwater. Ik gorgel ze in mijn kop en een voor een klotsen ze onschadelijk rond.
Lees meer
God heeft mij een briefje geschreven dat ik niets meer hoef te doen. Het zit erop, het is genoeg. Ik merkte vandaag dat jullie die memo niet gehad hebben, dus vertel ik het hier maar. Je mag stoppen met mij dingen te vragen of vertellen te doen, ik hoef niet meer. Heeft God zelf geschreven. Het briefje lag op mijn hoofdkussen vanochtend.
Lees meer
In het stamcafe hebben ze een nieuw barmeisje aangenomen. Eindelijk, verzucht de goeddeels mannelijke klandizie. Het laatste halfjaar werkten er vooral twee mannen. Sympathieke kerels, zeker, maar klemzuipen is leuker met mooi uitzicht. Seksistisch maar waar en zo oud als de commercie zelve. Ik op mijn beurt vraag me vooral af hoe lang deze blijft.
Lees meer
Het laatste chocolaatje grinnikt. Nee, het lacht. Luidop. Comfortabel. Het weet dat het kan rusten. Zolang er andere chocolaatjes waren was er stress. Je wist nooit of je gepakt zou worden. Het doosje staat immers op een bureau, voor iedereen. Pak maar, het is om te vieren. De ene na de andere wordt achteloos gepakt. Maar nu is hij de laatste.
Lees meer
De appels staan er niet op, waar ik ook zoek. Ik prik geïrriteerd maar niks hoor. De zelfscankassa wil niet. Citrus en exoten en lokaal ook vanalles. Zoekveld dan, nee: appelbeignets en appelvanalles maar geen appels. Ik zucht: dan gewoon naar de kassa. Ik probeer het mandje leeg te halen en vloek: na het eerste gewiste artikel roept de machine er een medewerker bij. Ook dat nog.
Lees meer