Kaarsjes
Mijn moeder onthoudt iedereen. Ook jou, ja. Ze doet dat niet uit het hoofd, maar ze schrijft iedereen op. Ja, ook jou, ja. Geen idéé waar ze die informatie gehaald heeft. Maar jij staat ergens genoteerd. Zo is ze wel.
Lees meer
Mijn moeder onthoudt iedereen. Ook jou, ja. Ze doet dat niet uit het hoofd, maar ze schrijft iedereen op. Ja, ook jou, ja. Geen idéé waar ze die informatie gehaald heeft. Maar jij staat ergens genoteerd. Zo is ze wel.
Lees meer
Er is geen onrealistische kans dat ik iets van jou vind, zelfs al ken ik je helemaal niet. Maar daar ga je op die openingszin na niets van merken. Ik doe namelijk erg mijn best om niet te vinden, en als ik al iets vind, dan er vooral zo weinig mogelijk uiting aan te geven. Ik zoek namelijk niet meer, en wie niet zoekt moet ook niet zo van het vinden zijn, vind ik, denk ik, misschien. Dus als ik inderdaad al iets van jou en van dat ene dat jij constant loopt te doen, vind, dan zul je nooit ontdekken dat ik daar iets van vind. Maar er zijn uitzonderingen. Vind ik.
Lees meer
Welke vraag hij stelde, doet er niet toe in een droom. Ik kijk de man vermoeid aan omdat het al zeker honderd sollicitatiegesprekken geweest zijn dit jaar met die vraag. En al zijn andere vragen ook trouwens. Blijkbaar kan ik ze letterlijk dromen. Zonder iets te antwoorden sta ik op, trek mijn jas aan en vertrek.
Lees meer
Ik heb dingen in mijn grot. Allemaal verschillende dingen. Kleine dingen en minder kleine dingen. Zelf erheen gesleept en zorgvuldig ergens neergezet om te bewaren. Of om naar te kijken. Als ik even ergens naar wil kijken zonder te denken aan de dingen in mijn hoofd.
Lees meer
Ik weet niet wat iedereen zo prachtig vindt aan een kut. Het is een gat met flabbers. Ik heb niks tegen dat gat, noch de flabbers, samen zijn ze erg fijn in gebruik. Maar esthetisch is het niet iets om in te lijsten. Ze zijn niet lelijk, ze zijn er, gewoon. En niet dat ik pikken wel zo prachtig vind, dat is nog een ander verhaal, wellicht voor later. Maar ik voel me zeker genoodzaakt mezelf te verdedigen bij de mening dat kutjes eigenlijk weinig indrukwekkend zijn.
Lees meer
Ik zie op een tweedehandssite iemand die een collectie badeendjes aanbiedt. Ik kijk naar de foto en vind dat het weinig voorstelt. Ik besluit een bericht te sturen. Om de aanbieder een prutser te noemen. Een amateur. Dat noem je toch geen verzameling. Ik stuur een foto van mijn badeendjes mee. Ik heb er meer dan zevenhonderd, in grote manden, in de badkamer staan. Ik schrijf: dat is pas een verzameling. Ik hou me in en stuur niet na dat hij een prutser en een quitter is. Ik ben in een lieve bui vandaag.
Lees meer
De dag dat het niet sneeuwde, praatten de collega’s bij aankomst over het uitblijven van sneeuw. Nu over dat het sneeuwt. Het praten is vitaal voor hun werkdag. Één collega praat vanaf moment van aankomst tot vertrek, non-stop. Ik begin te vermoeden dat ze al pratend ademt. Als ze stopt met praten, valt ze wellicht dood neer. En dat geeft zo’n ongedierte in het kantoor dus dat willen we niet. Ik zit aan mijn bureau met maximaal volume op de koptelefoon en barstende koppijn.
Lees meer
Disclaimer: dit stukje bevat: een verontschuldiging, een ontboezeming, een hand in eigen boezem, een kenschets, een nuance, een handreiking en vermoedelijk teveel woorden.
Vandaag betreur ik te kortaf te zijn geweest met iemand. Iemand op Twitter. Een plek, gekend om toxische discussies, maar daar heb ik geen last van, want je kunt kiezen wie je volgt en wat je niet wil zien. Ik kom er om even te lachen, me te ontspannen, de dagelijkse werkelijkheid vult immers al het andere wel in. Deze middag viel mijn oog op een emotionele, wellicht wat gefrustreerd verwoorde tweet van een door mij bewonderde, zeer openhartige schrijfster. Ze waagde zich hiermee onherroepelijk in het grote coronadebat en sprak zich uit tegen avtivaxxers. Hierop stelde iemand de vraag wat ze daar precies mee bedoelde en (ietwat gebeten, ik hoop dat de persoon dat zelf ook kan inzien) of die persoon er zelf ook onder viel.
Lees meer
Ik ken weinig schaamte, maar in de winkel laad ik toch mijn mandje vol met groenten en fruit. Ik ga de groenten en fruit niet opeten. Ik eet geen groenten of fruit. Onder de groenten en fruit ligt een zak friet. Friet zijn geen groenten en zeker al geen fruit. Mensen vinden iets van anderen die geen groenten of fruit eten. Dus wekken de groenten en fruit de impressie dat ik vanavond gezond ga eten. Zeker geen friet.
Lees meer
Ik snap het wel: iedereen heeft pijn. Sommige mensen omdat een trein drie minuten te laat is, anderen omdat hun hond gekakt heeft op plekken die ze liever niet hadden. En hij vraagt me of ik nog een verhaal over El Cappo wil schrijven omdat die in het ziekenhuis ligt en alle steun kan gebruiken.
Haar dochter komt huilen omdat ze water in haar gezicht kreeg van de oudere broer en hij wat wild deed. Mensen rondom me hebben afwisselend een hekel aan de bar omdat die niet serveren waar ze nu zin in hebben, of gezwollen voeten wegens echt serieuze kneuzingen of erger. Ik snap de ‘redders’ in dit zwembad wel, die bij elke crisis eerst komen aandrommelen omdat ze denken dat het vast niet zo erg is. Ze hebben statistieken aan hun kant. Ik was er een van.
Lees meer