Natuurlijk hebben onze bestellingen óók idiote namen. Maar als hij de zijne uitspreekt, zijn we direct gefascineerd. Kijken of het écht zo heet. Ja hoor, het staat er: Meatball Special. Het duurt ook nog eens langer om te maken omdat het eerst warmgeroosterd moet worden. Dus we hebben uitgebreid de gelegenheid om de arme kerel in ons gezelschap te plagen met zijn lunchkeus. De makkelijkste vondst is dat hij is wat hij eet. Oftewel dat hij zelf een Meatball Special is. In dat geval zijn wij zelf, respectievelijk, een… Nee, over onze bestellingen gaat het verhaal hier niet. Hoe kun je immers naast zoiets prachtigs als The Meatball Special nog met iets anders aankomen ?
Onze broodjes zijn bovendien al op. Het kostte moeite; de porties hier zijn royaal. We puffen nog een beetje na, wanneer hij dan plotseling arriveert: zijn Meatball Special. We kunnen het niet nalaten te zingen: Oh Meatball Special, shine a light on me, oh Meatball Special, its ever lovin’ light on me. Maar we bekijken het gearriveerde broodje jaloers: wat een joekel. En dampend warm. Ons slachtoffer gunt zich zeker niet het minste. Genietend neemt hij hap na hap terwijl wij onze bewondering verbergen achter verdere spot. Onze kerel stoort zich niet. Hij gunt zichzelf potverdorie zomaar de Meatball Special.
Dan blijkt hij ook nog eens de duizendste besteller te zijn van dit unieke broodje. Een fanfare zet in, twee mensen verkleed als gehaktballen dartelen rond onze tafel. Een stralende oudere dame komt aangeschoffeld met een reusachtige cheque. Als ze hem de cheque wil aanreiken, gromt de smullende eter. Het is zelfs niet overdreven om te spreken van bláffen. Hij jaagt de vrouw achter de balie en valt dan de dartele gehaktballen aan. Gillend verlaten ze het pand. Ook wij zijn van schrik achter een tafel weggedoken. Hij kalmeert en zet zijn tanden opnieuw in zijn broodje. Dit is zijn moment. Zijn Meatball Special moment.
