Ocean’s eleven
Ver voorbij het cijfer tien
pas starten, dat is straf
wie verzint er nu zo’n flauwekul
dat is toch supermaf
Ver voorbij het cijfer tien
pas starten, dat is straf
wie verzint er nu zo’n flauwekul
dat is toch supermaf
Een pak paradoxen later
keert heel de boel weer om
of nee dat was Twelve Angry Men
ik voel me nu echt stom
Hoe diep ik ook in mijn brein graaf
hoe veel tijd ik ook neem
buiten die zin, echt alles kwijt:
Houston, ‘k heb een probleem
Godot maar zonder humor
waarin iedereen slecht speelt
wat een pretentieuze kutfilm
heb me nog nooit zo erg verveeld
Een stemmetje diep van binnen
roept nu echt heel hard stop
maar als we zo gaan beginnen
houdt het voor mij alweer op
Een nooit is rotte schimmel
op de paden die jou rest
of je aan nooit nu echt veel hebt
heb ik nooit niet uitgetest
Een soms is net een sneetje
uit oneindig mogelijke tijd
soms smeer je die een beetje
met een laag mogelijkheid
“Neem uitgebreid de tijd,”
houdt geen steek en is maf
want haakt de tijd je voet
dan bolt je draad het af
Of jij je dagen vullen wil
met plicht volgen of verzaken
uiteindelijk zal de tijd daar zelf
geen enkel punt van maken
Aan groots ongrijpbaar toekomstbeeld
kun je je flink vergapen
Ik zeg: als je het dromen kunt,
dan ben je aan het slapen