Korte proza

Steigers

In Prozacstad is er weer eens een rel. Eigenbelangrijk vrijgevig heeft een steigerbouwer een stellage opgesteld zodat een kunstenares een huizenhoge illustratie kan aanbrengen op een flatgebouw. Vereerd door deze gulle voorziening, bovendien geïnspireerd door de kleurloze troosteloosheid van het stadje, en met een gezonde arbeidsethos, ging de kunstenares aan de vlijtige slag. Met als resultaat dat ze vroeger dan verwacht haar schildering voltooid heeft. En dat is dus tegen het zere been van de steigerman. Bij haar werken hangt namelijk, promotioneel, een vlag van zijn steigerbedrijf. Nu is ze eerder klaar en zeg maar dag met het handje tegen deze gratis reclame. De steiger moet afgebroken worden om het kunstwerk vrij te laten. Niks ervan, bromt de steigerman. Die steiger blijft staan. En de kunstenares moet langer blijven doorwerken. Afspraak is afspraak. Maar het kunstwerk is áf, werpt de kunstenares tegen. Het helpt niets. De steigerman dreigt met een rechtzaak. Boete wegens vervroegd voltooien van het kunststuk.
Lees meer

Toets

In mijn droom sjok ik door de gangen. Alles lijkt kleiner dan toen ik hier eerst was. Wat ik hier kom doen, weet ik niet goed. De conciërge groet me. Hij zegt dat hij met een boek bezig is. Ik groet terug en zeg dat hij na al die decennia vast veel te vertellen heeft. Eindelijk ben ik bij het klaslokaal. De leraar geeft me een mapje en een afstandsbediening. Daarna verlaat hij het lokaal. Ik ga maar aan een tafeltje zitten, die herinner ik me nog van mijn schooltijd. Ik sla het mapje open. Een gelijnd, leeg papier, waar ik datum en naam en nog wat dingen op kan invullen. Verder niks. Het ziet eruit als het antwoordvel van een toets. Jamaarho, ik kwam hier toch voor les ? Verbaasd kijk ik om me heen, maar geen schoolbord, niks. Enkel die afstandsbediening. Ik druk op een knop en in een muur schiet er plots beeld aan. Een stem én een reeks woorden leggen uit dat ik op het papier telkens twee dingen moet invullen op basis van de toets: een woord en een soort definitie of omschrijving.
Lees meer

Gerbils Ate My Baby

De videotheekman blijft het vreemd vinden dat ik binnenloop nu in feite vrijwel al zijn klanten wegblijven. Maar ik hou er nog wel van om te snuffelen. En ik heb een pasje. Ik snuffel ook graag in de ‘volwassenenhoek’. Ik heb thuis enkel een kat, geen vrouw, dus ik mag alles. Waarom zou je jezelf dan de gekkigheden van de tettenplanken ontzeggen ? Ik geniet met enige regelmaat van de excessen die ik er aantref. Zo was er al eens een blond, getatoeëerd dwergmeisje dat door een enorme neger gepaald werd terwijl ze allerlei racistische kreten bleef slaken. Die film mag van mij in het werelderfgoed bewaard blijven. Stel je voor, dat toekomstige generaties deze beelden niet meer zouden kunnen absorberen. Of een ander juweel van een paar jaar geleden: Granny Is A Tranny III. Puur goud. U hoort het, ik kan mijn plezier wel op bij de videotheekman.
Lees meer

Joehoe

Met een geïrriteerd gezicht, meestal, maar met het hart op de goede plek: “Je moet écht meer aan zelfpromotie gaan doen.” Dus op een grauwe maar droge waaromooknietdag besluit ik tot actie over te gaan. Zelfpromotie. Daar gaan we dan. Ik kraak mijn knokkels. Wereld, hou je vast. Vandaag ga je horen van de grote René van Densen. Hij gaat je versteld doen staan van zijn overweldigend talent. En vanaf heden zal de naam voorgoed in je oren geknoopt zitten. Daar helpt geen slaolie aan. Geloof me !
Lees meer

Eenmaal andermaal en hoe alles verdwijnt

Voor een hoop dingen in deze wereld ben ik eigenlijk niet helemaal goed in elkaar gestoken. Zo begrijp ik heel veel niet, door mijn onhebbelijke eigenschap ze niet klakkeloos aan te nemen. Over andere zaken wil ik dan weer niet nadenken omdat ze me domweg niet interesseren. Als ik niet kan werken, vreet de frustratie aan me, maar feitelijk vind ik alle arbeid vreselijk. En praat me niet van de vele systemen die andere mensen accepteren als hoe het nu eenmaal werkt. Ja, eenmaal andermaal, denk ik dan. Verkocht.
Lees meer

The Meatball Special

Natuurlijk hebben onze bestellingen óók idiote namen. Maar als hij de zijne uitspreekt, zijn we direct gefascineerd. Kijken of het écht zo heet. Ja hoor, het staat er: Meatball Special. Het duurt ook nog eens langer om te maken omdat het eerst warmgeroosterd moet worden. Dus we hebben uitgebreid de gelegenheid om de arme kerel in ons gezelschap te plagen met zijn lunchkeus. De makkelijkste vondst is dat hij is wat hij eet. Oftewel dat hij zelf een Meatball Special is. In dat geval zijn wij zelf, respectievelijk, een… Nee, over onze bestellingen gaat het verhaal hier niet. Hoe kun je immers naast zoiets prachtigs als The Meatball Special nog met iets anders aankomen ?
Lees meer

Wamoetje

Hebt u dat wel eens, dat u ‘s ochtends pas negentien minuten op bent ? Zo’n blik geef ik de poes wanneer die moeiijk komt doen. De poes wil iets. Ik kijk morsig terug. Mijn blik zegt: wacht nog maar even, poes. Over korte tijd ben ik beter aanspreekbaar. De poes trekt zich er niets van aan. Miauw, zegt ze. Ik kijk nog wat morsiger want inmiddels is het nog steeds pas twintig minuten. Ik kan beter niet aan rumoer blootgesteld worden. De poes schat mij veel veerkrachtiger in en miauwt indringend.
Lees meer

Muurschilderingen

Mijn huis wordt in rap tempo omsingeld door muurschilderingen. In alle windrichtingen zijn kunstenaars bezig met reusachtige verfprojecten. Als veelkleurige, grijpgrage tentakels komen de muurschilderingen steeds dichterbij. Ik bezie het en begin lichtjes te vrezen dat mijn huis ook opgeslokt gaat worden. Zo zit ik in mijn achtertuin, mij hierover zorgen te maken. Met een koffie in mijn hand. Natuurlijk is het aanstellerij, maar je moet altijd uitkijken met die muurschilderingen. Tijdig bijsnoeien om te voorkomen dat ze gaan woekeren.
Lees meer

Moedig over

Er galmt een voice-over. Een vermoeide vrouwenstem kondigt aan dat de volgende halte, tevens het eindstation. Bagage en uitchecken. Al de gebruikelijke shit. Dan vervolgt ze: “Ook wensen wij u veel kijkplezier bij de wedstrijd vanavond en toi toi toi, dat we winnen mogen.” Passagiers lachen. De vrouwenstem klonk bij deze woorden nog net zo vermoeid. Ik heb medelijden. Maar mijn biertje is leeg en eigenlijk moet ik er hier ook uit. Bagage, uitchecken, al de gebruikelijke shit. Wanneer ik het blikje wil weggooien, zie ik het pas. Een flesje dat uit de treinvuilnisbak steekt. Ik zit er al minimaal veertig minuten naast en nu zie ik het pas.
Lees meer

Ecofestival

reminder: morgen sta ik dus live op Zaradi Tebe in Gent ! Hieronder een plaagstootje naar het festival.

Je ruikt het van verre. Hier vindt een ecofestival plaats. Alles ruikt naar jute, modder en gerecycled karton, hele woonwijken van het park af. Ik ga weer eens naar een optreden toe. Men plant mijn optredens op zo slecht mogelijk bezochte tijdstippen. Vandaag mag ik vroeg op de namiddag, op een koopzaterdag terwijl de stad bakt in de zon, mijn ding komen doen. Voor een handvol jongens en meisjes met dreads die eigenlijk enkel voor de muziek en het zitten in het zonnig gras komen. Op het tijdstip dat ik optreed, verwacht ik eigenlijk hooguit twee zwervers, een junkie, en de tevens weinig te benijden artiest die na mij het programma mag vullen.
Lees meer