Met een geïrriteerd gezicht, meestal, maar met het hart op de goede plek: “Je moet écht meer aan zelfpromotie gaan doen.” Dus op een grauwe maar droge waaromooknietdag besluit ik tot actie over te gaan. Zelfpromotie. Daar gaan we dan. Ik kraak mijn knokkels. Wereld, hou je vast. Vandaag ga je horen van de grote René van Densen. Hij gaat je versteld doen staan van zijn overweldigend talent. En vanaf heden zal de naam voorgoed in je oren geknoopt zitten. Daar helpt geen slaolie aan. Geloof me !
Het grootste probleem dat ik direct op mijn pad tref, is hoe je dat doet. Zelfpromotie. Het blijkt op grofweg twee manieren te kunnen. Of je doet het op de gedegen manier, zoals velen het doen. Het nadeel daarvan is dat velen dat al doen. Dan heb je de originele manier. Het nadeel daarvan is, dat velen al veel originele manieren voor je voeten weggemaaid hebben. Potverdorie, denk ik. Valt nog niet mee, die zelfpromotie. Ik krab even wat op mijn schedel. Ik wil best, hoor. Maar hoé. Jemig. Eerst maar een koffie. En een sigaretje.
Daarna trek ik schoenen en een jas aan. Deur uit. Even uitwaaien. Naar de mensen. Lopend door de wijken roep ik: “Joehoe !” Ik zwaai. “Joehoe ! Joehoe ! Joehoe !” Enzovoorts. De mensen kijken op. Kijken aan. Kijken na. Kijken om. Ze kijken. Yes ! Ik kan het wel, denk ik bij mezelf. Dus zo doe je dat, die zelfpromotie. Maar dit is wel tijdrovend. Er zijn heel veel wijken in dit land. De hoek omdraaiend, besluit ik te testen of het in iets grotere aantallen kan. Ik ga breed en opvallend in beeld staan en zwaai. Joehoe ! En jawel: de volle bus toetert terug. Indringend.
