Boot


Verhaal door René van DensenIk ben een boot, ik kabbel wat de dag door. Mijn anker is weggeroest en men vergat me een nieuwe te geven. Het geeft niet. Ik vind mijn weg wel, en ook: op welke plek zou men mij vast moeten leggen ?

Ik ben alleszins een lelijke boot. Gaten in de boeg, alles lekt. Niet vooruit te branden. Verf die afbladdert. Het roer is ook al stuk. Eigenlijk mag ik niet eens voor een veredeld vlot doorgaan. Ooit was ik een iets mooiere boot, maar zelfs toen telde ik niet echt mee. Ik ben vooral een logge constructie, gemaakt om mee rond te sjouwen. En nu ik dat niet meer kan, lig ik vooral iedereen in de weg.

Soms verlang ik er wel naar om een bakzeil te hebben. Of iets anders dat mij een koers kan geven. Maar ik dobber, dus. De ganse dag door. Het water voert me ergens heen maar weet het ook niet echt. Samen klooien we maar wat aan. Soms praat ik met het water, dat meestal klaagt over de vissen en krabben en ander gespuis dat in hem leeft.

Maar dan zie ik weer andere boten passeren. Boten die ik niet ben. Boten waar mensen wel graag eigenaar van zijn. Niemand moet mij meer. Niemand vraagt zich af waar ik inmiddels heen gedreven ben. Ik heb zeker vijf jaar geen land meer gezien. Enkel wolken, meeuwen, af en toe een ander schip. En het water, dus. Altijd het water.

Share Button

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *