Sabbatical


Verhaal door René van DensenSoms zap ik door mijn droom heen: jahaaaa, al eerder gezien. Saai. De loop en het eind zijn dan al bekend. Een beetje meer variatie had ik toch wel van mijn dromen verwacht. Ik spreek dan mijn dromen altijd even streng toe: over de hele dag genomen werken jullie strikt het kortst, dus is er geen excuus om er met de pet naar te gooien. De dromen zeggen altijd bedremmeld sorry, en dan doen ze het soms de nacht erop verdomme wéér.

Dromen; ik heb nooit helemaal begrepen waarom die per se moeten. Natuurlijk heb ik net als u de pseudowetenschappelijke artikelen gelezen, dat ze onderdeel uitmaken van de verwerking van impressies in de hersenen. Maar als je dat logisch doortrekt, zou je zonder dromen dus alles vergeten. Eerlijk gezegd leef ik nu best in een periode die ik niet zonodig hoef te onthouden. Ik besluit mijn dromen met sabbatical te sturen. Onwennig vragen ze wat dat is. Dat is vrij, maar dan voor langere tijd, zeg ik. Wat moeten we dan doen, vragen de dromen. Alles wat je wil, zeg ik tegen de dromen. Alles waar je normaal niet aan toekomt. De dromen kijken elkaar vragend aan. En halen dan de schouders op.

Na een week heerlijk droomloze slaap, ga ik even bij mijn dromen langs om te zien hoe ze het stellen. Het zijn immers drómen. Je zou verwachten dat juist zij wel het meeste uit zo’n sabbatical weten te slepen. Misschien zijn ze wel ambitieus aan het studeren, of op wereldreis, of prachtige kunst aan het maken. Bij het huis van mijn dromen aangekomen, blijken ze allemaal op hangmatten en op de bank te liggen. Het is overal een troep. Vliegen cirkelen rond de vaat. Het toilet is verstopt. Wat is hier gebeurd, vraag ik verbaasd. De dromen halen dan de schouders op. We zijn moe, zeggen de dromen.

Het bolle meisje met de kop


Verhaal door René van DensenOp de middelbare school had ik een tijdje een crush op het bolle meisje met de kop. Ik had heel vaak crushes. Altijd heimelijk. Er iets aan doen leek me zo’n gedoe. Beetje mensen lastig vallen met dat ik ze leuk vind. Dus ook het bolle meisje met de kop zei ik niks. Het ergste is, dat ze zelf daarna een bescheiden hoeveelheid initiatief nam. Maar wel tot vriendschap. Ik had nog de leeftijd dat ik dat het ergste vond dat me kon overkomen. Ik was zo lief.

Het bolle meisje met de kop had heel veel meninkjes. Over muziek en over de wereld. Over politiek. Over schrijvers, denkers en religies. Over het hiernamaals. Ze wist van alles stellig zeker. Ik wist vanalles schouderophalend onzeker. Eigenlijk paste dat best goed bij elkaar. Ik liet haar de godganse dag meninkjes hebben en zij vond het heerlijk om die meninkjes te hebben. Op haar beurt drong zij mij die meninkjes niet op. Dat pleitte in het voordeel van het bolle meisje met de kop.

Vanochtend moest ik even denken aan het bolle meisje met de kop. Ze is, meen ik, in de nabije toekomst een keer jarig. Waarschijnlijk is het bolle meisje met de kop inmiddels getrouwd met een ambitieuze man en leert ze hun kindjes stellig wat goed en fout is in het leven en de wereld. Misschien is ze allang geen bol meisje meer. Laat staan dat ze een kop heeft. Je weet die dingen uiteindelijk niet.

Pedofiel


Verhaal door René van DensenHet is hoog tijd om te bekennen: vroeger was ik pedofiel. Ik viel op jonge meisjes. Ik weet het nog goed. Ik was een jaar of acht. Schandelijk. Maar ja. Wie is er niet als pedo begonnen ? Dat vroeg ik dus hardop. In terrasgezelschap. Natuurlijk was er bier en zon. Dan krijg je dat soort onzin.

Sommigen lachten. Anderen erkenden dat zij ook pedo zijn geweest. Zo niet de schrijver Soul Food. Soul Food viel op zijn juf. Dat vertelde hij. Ik vroeg me af of daar een woord voor was. Als jongere op een volwassene verliefd worden. Dat woord is me alvast nooit geleerd. Soul Food beschreef de juf en droomde een beetje weg. Ze was blijkbaar zo’n typische twintigplusjuf. Met van die twintigplusborsten. Niet te groot, niet te klein, niet te kuis bedekt. Het bewonderen van de juf heeft zijn totale literaire oeuvre vooraf vastgelegd.

Zelf had ik vroeger een heel lelijke juf. Onvriendelijk was ze ook. Echt een bitch, zelfs. En zelfs in hartje zomer dikke, slobberige truien. Dus ik heb geen idee wat voor jufborsten daaraan zaten. Ik vind het niet heel gek dat ik een seksuele laatbloeier was. Alleen die meisjes in mijn klas he. Daar denk ik nog wel eens dromerig aan terug.