De caissière kijkt me ongeduldig en serieus aan. Ze herhaalt haar vraag. “Hoeveel weegt een kilo veren, meneer ?” Ik sta klaar met geopende portefeuille, licht naar haar gebogen, waarschijnlijk een diep ongelovige blik op mijn gezicht. Ik ben stomgeslagen. Zacht schraap ik mijn keel: “Pardon ?” Ze zucht, en wijst op een bordje aan de muur. Daar staat het ook. “Hoeveel weegt een kilo veren ?” Ik antwoord schuchter dat ik geen expert ben, maar dat het vermoedelijk een kilo weegt. Daar knikt ze stilletjes bij en vervolgt: “Hoe Lang is een chinees ?” Ik kijk naar de mensen achter mij in de rij, maar die kijken vooral vol ongeduld naar mij. Ik knik maar wat en zwaai met mijn betaalkaart.
Buiten staat een man met vieze kleren en een stapel daklozenkranten. “Waarom zijn de bananen krom ?” roept hij naar me. Ik sta weer met mijn mond vol tanden. Hij knikt vriendelijk, maar vraagt toch wat dringender: “Waarom zijn de bananen krom, meneer ?” Haastig loop ik verder en schud met mijn hoofd van nee. Wanneer ik mijn karretje in de rij terugplaats. rent er een vrouw met een winkelwagenmunt tussen haar vingers op me af: “Het is groen en hangt achter de auto, ra ra ?” Ik kijk haar verwilderd en bevreemd aan, ram mijn wagen in de rij, pluk haastig mijn eigen muntje eruit en loop haastig en met een ruime boog om haar heen. Verontwaardigd staart ze naar me. Haar ogen schieten vuur.
Onderweg naar huis houdt een koppeltje met een kaart me staande: “Waarom stak de kip de straat over ?” Even verderop staat iemand te zweten en worstelen met het verwisselen van een autowiel en wenkt me: “Ik ben toch niet gek ? Ik ben toch niet gek ?” Paniekerig fiets ik harder door en probeer alle vreemde vragen te negeren. Hoe harder ik dat probeer, hoe meer ze me omcirkelen. Thuis gooi ik de deur direct achter me op slot, sluit de ramen, en zet de televisie aan. Een donkerbruine moerassstroom aan vragen stroomt mijn woonkamer binnen. Paniekerig druk ik op de afstandbediening, maar de TV gaat niet meer uit. Snel stijgt de stinkende brij en ik word spartelend verzwolgen. Net voor de eindeloze brij me opslokt, vraag ik me af waarom er nergens de juiste vragen tussen zitten. En dan wordt alles zwart.
