Verhaal door René van DensenOp de middelbare school had ik een tijdje een crush op het bolle meisje met de kop. Ik had heel vaak crushes. Altijd heimelijk. Er iets aan doen leek me zo’n gedoe. Beetje mensen lastig vallen met dat ik ze leuk vind. Dus ook het bolle meisje met de kop zei ik niks. Het ergste is, dat ze zelf daarna een bescheiden hoeveelheid initiatief nam. Maar wel tot vriendschap. Ik had nog de leeftijd dat ik dat het ergste vond dat me kon overkomen. Ik was zo lief.

Het bolle meisje met de kop had heel veel meninkjes. Over muziek en over de wereld. Over politiek. Over schrijvers, denkers en religies. Over het hiernamaals. Ze wist van alles stellig zeker. Ik wist vanalles schouderophalend onzeker. Eigenlijk paste dat best goed bij elkaar. Ik liet haar de godganse dag meninkjes hebben en zij vond het heerlijk om die meninkjes te hebben. Op haar beurt drong zij mij die meninkjes niet op. Dat pleitte in het voordeel van het bolle meisje met de kop.

Vanochtend moest ik even denken aan het bolle meisje met de kop. Ze is, meen ik, in de nabije toekomst een keer jarig. Waarschijnlijk is het bolle meisje met de kop inmiddels getrouwd met een ambitieuze man en leert ze hun kindjes stellig wat goed en fout is in het leven en de wereld. Misschien is ze allang geen bol meisje meer. Laat staan dat ze een kop heeft. Je weet die dingen uiteindelijk niet.

Share Button

Door Rene van Densen

Schrijver, dichter en mafkees René van Densen publiceert niet alleen op internet. Er zijn ook boekjes van hem te koop in zeer gelimiteerde oplagen (en hij doet niet aan tweede drukken).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *