Sabbatical


Verhaal door René van DensenSoms zap ik door mijn droom heen: jahaaaa, al eerder gezien. Saai. De loop en het eind zijn dan al bekend. Een beetje meer variatie had ik toch wel van mijn dromen verwacht. Ik spreek dan mijn dromen altijd even streng toe: over de hele dag genomen werken jullie strikt het kortst, dus is er geen excuus om er met de pet naar te gooien. De dromen zeggen altijd bedremmeld sorry, en dan doen ze het soms de nacht erop verdomme wéér.

Dromen; ik heb nooit helemaal begrepen waarom die per se moeten. Natuurlijk heb ik net als u de pseudowetenschappelijke artikelen gelezen, dat ze onderdeel uitmaken van de verwerking van impressies in de hersenen. Maar als je dat logisch doortrekt, zou je zonder dromen dus alles vergeten. Eerlijk gezegd leef ik nu best in een periode die ik niet zonodig hoef te onthouden. Ik besluit mijn dromen met sabbatical te sturen. Onwennig vragen ze wat dat is. Dat is vrij, maar dan voor langere tijd, zeg ik. Wat moeten we dan doen, vragen de dromen. Alles wat je wil, zeg ik tegen de dromen. Alles waar je normaal niet aan toekomt. De dromen kijken elkaar vragend aan. En halen dan de schouders op.

Na een week heerlijk droomloze slaap, ga ik even bij mijn dromen langs om te zien hoe ze het stellen. Het zijn immers drómen. Je zou verwachten dat juist zij wel het meeste uit zo’n sabbatical weten te slepen. Misschien zijn ze wel ambitieus aan het studeren, of op wereldreis, of prachtige kunst aan het maken. Bij het huis van mijn dromen aangekomen, blijken ze allemaal op hangmatten en op de bank te liggen. Het is overal een troep. Vliegen cirkelen rond de vaat. Het toilet is verstopt. Wat is hier gebeurd, vraag ik verbaasd. De dromen halen dan de schouders op. We zijn moe, zeggen de dromen.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *