“Fuck the system !”


“Fuck the system !” Sinds die uitspraak kon hij al niet meer kapot. Het volkje waar hij dagelijks bij aan tafel mag schuiven, is de directe taal niet gewend. Dus leeft hij zich uit op zijn botte, harde uitspraken. Lekker erop los klagen. Verrukkelijke sound bites waar de kranten de volgende dag van smullen. Hij is in vorm. Zonder schroom noemt hij hun koningin een ‘wilde meid’, knalt hij erin dat hij ‘een Anderlecht icoon’ is, en wat al niet meer. ’s Avonds in het hotel kijkt hij uiteraard terug wat hij allemaal eruit geflapt heeft, en valt dan grinnikend in slaap. Ze lopen met hem weg. Als de opa op het barbecue-feest die net lollig genoeg moppert dat iedereen moet lachen. En, aangemoedigd door het gelach, moppert hij nog harder en enthousiaster. Want alles is kút en hij mag het roepen. Ja, hij zit lekker op zijn plek.

Maar dit had hij toch niet verwacht. Klop op de deur. Woest aantrekkelijk meisje in provocatieve kleding. Ondeugende oogopslag. Ze knipoogt en stelt zich voor. “Hallo – ik ben the system.” Ze giechelt. Hij nodigt haar binnen uit, want het schroomloze bloed stroomt nog lustig. Paar relativerende grapjes, alsof er ijs gebroken moet worden. En toch knaagt er iets in zijn kop. Hij had nog ooit een bijrol in een filmpje, met zo’n zelfde soort situatie. Toen moest hij spelen dat het hem toch niet lekker zat. Tegenover een betoverende tegenspeelster. Die leeftijd, de in zijn ogen misplaatste aanbidding. En nu zit hij hier potverdorie in het echie in dezelfde situatie. Paar glaasjes inschenken dan maar. Even uitstellen wat er staat te gebeuren zodat hij het kan beschouwen.

Want tja, is hij nog wel fit genoeg ? En dit is dan wel geen loopspelletje, maar vaart zal er toch wel in moeten zitten. Misschien zelfs enig balbezit. Uiteraard ook gevoel, passie. Een kwinkslag over een enthousiaste vorstin, dat is speels, uitdagend, plagend. Maar dan zit je plots in deze situatie. Hoe oud zou ze zijn ? Frisse huid, jonge ogen. Dit zijn van die dingen die je met rode oogjes in een vunzig boek leest, maar nu zit je er maar mooi mee. En er wordt natuurlijk wat verwacht. Daarnaast: morgen moet hij weer scherp zijn. Nee, dit is echt allemaal niet zo handig. Voor hij het weet, zit hij na te denken over de basisopstelling en zijn reserves. Hij neemt nog eens een slok. Was hij maar een Anderlecht icoon. Iconen hebben het zo makkelijk: die hoeven niks met de werkelijkheid.

The system kust hem. Gatverdarrie, ook dat nog. Wat doe je dan, tja, dan kus je maar terug. Met je barstige lippen en je stramme lijf. Je voelt je jaren opeens en wenste dat je een soepeler lichaam had. Haar lippen persen op de zijne en grappen maken is er nu niet bij. Zijn rimpelige vingertoppen strelen, maar ook dat voelt raar, verkeerd. Ze had zijn kleindochter kunnen zijn. Of zijn achterkleindochter. Ze kunnen wonderlijke dingen op medisch gebied, tegenwoordig. Verdomme, had hij nu maar een goeie coach achter zich. Die iets in zijn oortje zei.

Share Button

One thought on ““Fuck the system !”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *