mei 2014

De Opperpater terug op het terras

Als hij komt aanlopen, flanéért hij. Je ziet het meteen. Hier komt iemand mensen met zijn aanwezigheid vereren. De Opperpater. Hij komt voor het eerst in maanden weer eens aanschuiven bij onze wekelijkse donderdaggroep.

“Ja knikkers,” tikt hij iedereen met zijn gebalde vuist aan. De leden van de groep zijn verguld met zijn aanwezigheid. Ik ben er ook voor het eerst in enkele maanden weer eens bij, maar ik ben natuurlijk geen Opperpater. Dus ik hou me relatief stil en geniet van de gezellige drukte.
Lees meer

Gaus

Omdat er mensen hebben gevraagd om meer verhalen over de logeerhond, houd ik de logeerhond strak in de gaten. Als de logeerhond iets doet dat het navertellen waard is, zal het mij niet ontgaan. De logeerhond ligt in zijn mand en smelt in de zon. Heel langzaam. Het is niet bepaald spannend. Ik vraag de logeerhond of hij nog iets spannends gaat doen. Loom kwispelt de logeerhondstaart éénmaal. Dan smelt de logeerhond verder.
Lees meer

Veelvoud

Vanwege de logeerhond sta ik vroeg op. De logeerhond blijkt namelijk niet naar de kattebak te gaan. Dat is een tegenvaller waar ik geen rekening mee hield toen ik beloofde op de logeerhond te letten. De kat kijkt me raar aan want normaal slaap ik nu nog. Ze blijft op bed liggen. Ik zie een zonsopgang in de zomer. Normaal overkomt me dat alleen net voor het slapen gaan.
Lees meer

Logeerhond

Het is de tijd van het jaar dat veel mensen dingen ondernemen waarbij huisdieren niet handig zijn. Zo loop ik een logeerhond op. Mijn kat is het niet met de komst van de logeerhond eens en verstopt zich in de boekenkast. Ik bel met een vriend die ik lang niet meer gesproken heb.

De eigenaar van de logeerhond kent me ook op Facebook. Ik leg mijn idee aan de telefoonvriend voor om de logeerhondeigenaar te bestoken met verzonnen berichtjes van gevaarlijke situaties waar ik de logeerhond in plaats. Dat ik de logeerhond in het bos uitlaat tijdens onweer. Of dat ik de logeerhond opfok om met een pitbull vier deuren verderop te gaan vechten.
Lees meer

De goedheid van de mensen

De strip van mijn pijnstillers klinkt als een plastic melkkuipje. Mijn kat is op veel dingen geconditioneerd. Melkkuipjes mag ze normaal gezien uitlikken, dus komt ze toegesneld. Oh. Het zijn pilletjes. Toch even ruiken. Nee, geen koffiemelk. Dan huppelt ze weer springerig de tuin in. Ik heb nog nooit een kat met rugpijn gezien, bedenk ik me. Misschien had ik beter in de gaten moeten houden hoe die dat flikken. Ik zit in de grote leren schrijversstoel en kan me amper bewegen. Als ik wil schrijven, moet ik voorover leunen en strak in die houding blijven zitten. Dan lukt het. Daar wacht ik nog even mee. Ik moet iets te vertellen hebben. De steken in mijn rug leiden af. Geduldig wacht ik tot de pijnstillers werken.
Lees meer