Audio stories

Joehoe

Met een geïrriteerd gezicht, meestal, maar met het hart op de goede plek: “Je moet écht meer aan zelfpromotie gaan doen.” Dus op een grauwe maar droge waaromooknietdag besluit ik tot actie over te gaan. Zelfpromotie. Daar gaan we dan. Ik kraak mijn knokkels. Wereld, hou je vast. Vandaag ga je horen van de grote René van Densen. Hij gaat je versteld doen staan van zijn overweldigend talent. En vanaf heden zal de naam voorgoed in je oren geknoopt zitten. Daar helpt geen slaolie aan. Geloof me !
Lees meer

Eenmaal andermaal en hoe alles verdwijnt

Voor een hoop dingen in deze wereld ben ik eigenlijk niet helemaal goed in elkaar gestoken. Zo begrijp ik heel veel niet, door mijn onhebbelijke eigenschap ze niet klakkeloos aan te nemen. Over andere zaken wil ik dan weer niet nadenken omdat ze me domweg niet interesseren. Als ik niet kan werken, vreet de frustratie aan me, maar feitelijk vind ik alle arbeid vreselijk. En praat me niet van de vele systemen die andere mensen accepteren als hoe het nu eenmaal werkt. Ja, eenmaal andermaal, denk ik dan. Verkocht.
Lees meer

The Meatball Special

Natuurlijk hebben onze bestellingen óók idiote namen. Maar als hij de zijne uitspreekt, zijn we direct gefascineerd. Kijken of het écht zo heet. Ja hoor, het staat er: Meatball Special. Het duurt ook nog eens langer om te maken omdat het eerst warmgeroosterd moet worden. Dus we hebben uitgebreid de gelegenheid om de arme kerel in ons gezelschap te plagen met zijn lunchkeus. De makkelijkste vondst is dat hij is wat hij eet. Oftewel dat hij zelf een Meatball Special is. In dat geval zijn wij zelf, respectievelijk, een… Nee, over onze bestellingen gaat het verhaal hier niet. Hoe kun je immers naast zoiets prachtigs als The Meatball Special nog met iets anders aankomen ?
Lees meer

Wamoetje

Hebt u dat wel eens, dat u ‘s ochtends pas negentien minuten op bent ? Zo’n blik geef ik de poes wanneer die moeiijk komt doen. De poes wil iets. Ik kijk morsig terug. Mijn blik zegt: wacht nog maar even, poes. Over korte tijd ben ik beter aanspreekbaar. De poes trekt zich er niets van aan. Miauw, zegt ze. Ik kijk nog wat morsiger want inmiddels is het nog steeds pas twintig minuten. Ik kan beter niet aan rumoer blootgesteld worden. De poes schat mij veel veerkrachtiger in en miauwt indringend.
Lees meer

Muurschilderingen

Mijn huis wordt in rap tempo omsingeld door muurschilderingen. In alle windrichtingen zijn kunstenaars bezig met reusachtige verfprojecten. Als veelkleurige, grijpgrage tentakels komen de muurschilderingen steeds dichterbij. Ik bezie het en begin lichtjes te vrezen dat mijn huis ook opgeslokt gaat worden. Zo zit ik in mijn achtertuin, mij hierover zorgen te maken. Met een koffie in mijn hand. Natuurlijk is het aanstellerij, maar je moet altijd uitkijken met die muurschilderingen. Tijdig bijsnoeien om te voorkomen dat ze gaan woekeren.
Lees meer

Moedig over

Er galmt een voice-over. Een vermoeide vrouwenstem kondigt aan dat de volgende halte, tevens het eindstation. Bagage en uitchecken. Al de gebruikelijke shit. Dan vervolgt ze: “Ook wensen wij u veel kijkplezier bij de wedstrijd vanavond en toi toi toi, dat we winnen mogen.” Passagiers lachen. De vrouwenstem klonk bij deze woorden nog net zo vermoeid. Ik heb medelijden. Maar mijn biertje is leeg en eigenlijk moet ik er hier ook uit. Bagage, uitchecken, al de gebruikelijke shit. Wanneer ik het blikje wil weggooien, zie ik het pas. Een flesje dat uit de treinvuilnisbak steekt. Ik zit er al minimaal veertig minuten naast en nu zie ik het pas.
Lees meer

Ecofestival

reminder: morgen sta ik dus live op Zaradi Tebe in Gent ! Hieronder een plaagstootje naar het festival.

Je ruikt het van verre. Hier vindt een ecofestival plaats. Alles ruikt naar jute, modder en gerecycled karton, hele woonwijken van het park af. Ik ga weer eens naar een optreden toe. Men plant mijn optredens op zo slecht mogelijk bezochte tijdstippen. Vandaag mag ik vroeg op de namiddag, op een koopzaterdag terwijl de stad bakt in de zon, mijn ding komen doen. Voor een handvol jongens en meisjes met dreads die eigenlijk enkel voor de muziek en het zitten in het zonnig gras komen. Op het tijdstip dat ik optreed, verwacht ik eigenlijk hooguit twee zwervers, een junkie, en de tevens weinig te benijden artiest die na mij het programma mag vullen.
Lees meer

Goede moed

Omdat er verder niets meer aan mij te plukken valt, besluit de regering mijn goede moed extra te belasten. Elke dag dat ik goede moed erin houd, is het weer kassa. Ze vinden altijd iets. Het is de goede moed die me door de week heensleept, maar dat kan zo’n regering niet schelen. Als ze het netjes betalen van belasting zouden kunnen belasten, zouden ze het nog doen. Licht morrend betaal ik dan ook braaf. Ironisch genoeg kan ik de rotbuien die ik voel tijdens deze belastingpuzzel, dan wel weer aftrekken. Het doel zal wel het nivelleren van de ellendigheidsbeleving onder de burgers zijn. Iedereen moet immers participeren in het zuur, en zonder hoop op zoet. Het komt nooit meer zoet. Dat weet u ook best.
Lees meer

Ninja

Er zit een ninja in de wachtkamer, zegt de doktersassistente. Verstoord kijkt de dokter op. Hij wil grappen hoe ze dat kan weten. Ninjas zijn immers meesters in zich verbergen. De enige geloofwaardige ninja in een wachtkamer is er eentje die je niet kunt zien. Hij heeft geen zin in grapjes vandaag dus zegt hij het niet. Traag bromt hij iets over binnenvragen. De doktersassistente hangt op. Even later loopt de ninja zijn praktijkruimte binnen. De dokter staat op en schudt de hand van de ninja. Dan vraagt hij wat er aan de hand is.
Lees meer

Dorst

Een man laat zijn dorst uit. Het is een bijzonder gezicht. Man, dorst. Je ziet het niet elke dag. Samen met zijn dorst slentert hij over de straten. Overal moet de dorst aan snuffelen. De dorst kijkt erg hongerig. De man kijkt slapjes. Misschien laat hij nu al voor de zoveelste keer zijn dorst uit vandaag. Het zou natuurlijk goed kunnen. Zo’n dorst behoeft wel veel aandacht uiteraard.
Lees meer