Goede moed


Verhaal door René van DensenOmdat er verder niets meer aan mij te plukken valt, besluit de regering mijn goede moed extra te belasten. Elke dag dat ik goede moed erin houd, is het weer kassa. Ze vinden altijd iets. Het is de goede moed die me door de week heensleept, maar dat kan zo’n regering niet schelen. Als ze het netjes betalen van belasting zouden kunnen belasten, zouden ze het nog doen. Licht morrend betaal ik dan ook braaf. Ironisch genoeg kan ik de rotbuien die ik voel tijdens deze belastingpuzzel, dan wel weer aftrekken. Het doel zal wel het nivelleren van de ellendigheidsbeleving onder de burgers zijn. Iedereen moet immers participeren in het zuur, en zonder hoop op zoet. Het komt nooit meer zoet. Dat weet u ook best.

Mijn solidariteitsgevoel is groot. Ik zie het gewoon anders. In plaats van dat ik mee moet miezeren, deel ik mijn goede moed graag met een ander. Dus doe ik mijn best om te stralen op straat. Naar alle voorbijgangers toe. Heel effectief blijkt dat evenwel niet. Mensen kijken me vooral meewarig aan. Gebukt gaand onder oranjehysterie, crisisleugens en het gewicht van zonneschijn. Het is natuurlijk allemaal ook heel zwaar. Toch geef ik niet op. Ik straal en straal. Als ik genoeg straal, gaan anderen vanzelf meestralen. Het kan nu elke dag gebeuren.

Voor mijn belastingen hou ik bij hoeveel goede moed ik zoal in een week heb. Het wordt elke dag meer. Dat betekent wel steeds meer betalen, maar dat is dan maar zo. Op het werk klap ik enthousiast in mijn handen als het nóg drukker blijkt dan de dag ervoor. Ik roep: “Party, party !” en lach. De mensen kijken steeds zwarter, al kan dat ook verhoudingsgewijs zijn: misschien kijk ik steeds zonniger. Superzonnig zie ik ze niet aankomen, achter mijn rug. Ik had ook niet meer goede moed moeten hebben dan bij mijn stand hoort. Eigen schuld.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *