De dierenbeulenvereniging in Prozacstad is blij. Ze ‘mogen weer’. Eens per jaar organiseert de stad iets, speciaal voor hen. Want ook dierenbeulen zijn mensen en iedereen moet mee kunnen doen. Een dierenbeul heeft ook een moeder, zegt men in Prozacstad.
Het zijn, uiteraard, amateur-dierenbeulen in de amateurdierenbeulenvereniging. Professionele dierenbeulen zijn al enkele eeuwen terug afgeschaft. Dieren zijn niet strafrechtelijk meer te vervolgen: ze hebben enkel rechten. Dat komt door de Partij van de Dieren. Tot groot sjacherijn van de dierenbeulen.
“Wij zijn geen dierenbeulen uit sadistische wreedheid,” antwoordt één lid desgevraagd. “Dat is een wijdverspreid misverstand. Dieren moeten gewoon hun plék kennen: ze zijn niet gelijk aan mensen. En bovendien,” zo put hij dankbaar uit maatschappelijke argumenten van anderen, “moeten we niet hypocriet doen. Dierenliefhebbers eten vaak ook vlees of dragen ook leer, leg dat eens uit.”
Een paar jaar geleden was dan ook een kunstenaar uitgenodigd die ‘iets met varkensbloed’ kwam doen. Meer details had de dierenbeulenvereniging niet nodig. Massaal togen ze erheen. Zó massaal zelfs, dat het kunstproject ontaardde in chaos. De kunstenaar vluchtte in de eerste trein terug naar zijn woonplaats, terwijl de dierenbeulen zich uitleefden met het bloed en de ingewanden waar eigenlijk een kunstwerk mee gemaakt moest worden.
In een poging meer balans te brengen tussen dierenliefhebbers en -beulen, organiseerde Prozacstad het jaar erop iets anders bijzonders. Een stel vleesvarkens werd een half jaar lang vertroeteld, in de open lucht de ruimte gegeven, gezond gevoerd en intellectueel uitgedaagd.
De dierenliefhebbers waren er blij mee, maar het andere deel van het project: na dat half jaar moesten de beestjes wél echt heus absoluut op de barbeque. De dierenbeulen stonden joelend te wachten bij het slachtmoment; sommigen hadden zelfs in slaapzakken hun plek tot wel twee dagen eerder veilig gesteld.
Het draaide op een knokpartij uit. Prozacstad meent dat beide partijen schuldig zijn aan het handgemeen en houdt vooralsnog de amateurdierenbeulenvereniging het hand boven het hoofd. “Soms lijkt het het hele jaar door wel Dierendag,” sprak een wethouder zich recent uit in een interview, “en we realiseren ons onvoldoende hoe kwetsend en stigmatiserend dit werkt voor de Dierenbeulen. Hier in Prozacstad willen we een maatschappij voor iederéén, waar iedere bewoner het gevoel heeft erbij te horen.”
Dit jaar is de keus weer gevallen op een kunstenaar. Officieel komt ze een lezig houden over wereldverbeteren. Maar de dierenbeulen zijn grote fan van haar, omdat ze ooit haar kat in een handtas heeft veranderd. Uiteraard juist als protest tegen de hypocritie van dierenliefhebbers.
Dat het deels een spel was, en de kunstenares in de verste verte geen dierenbeul is, wil er bij de leden van de vereniging niet in. Dat veel van haar ‘wapenfeiten’ later door andere mensen zijn verzonnen om haar zwart te maken, dringt ook niet door. De kunstenares is een held, in dierenbeulenkringen. Fijn, roepen ze, eindelijk wordt er weer iets voor ons georganiseerd !
De dierenbeulen hebben dikke schedels en knokige vuisten. Ook nu liggen ze alweer dagen van tevoren in slaapzakken te wachten. Het belooft knokken te worden. Gelukkig heeft de politie ondertussen andere prioriteiten en staat snelheidsboetes uit te delen. Politie maakt het alleen maar lastig, zo’n vrije uiting van je cultuur. Dierenbeulen hebben ook moeders.
