The Ballad Of Blinky, Pinky, Inky and Clyde


(What is this about ?)
They banded together,
together they’d win
Keep their whole world safe,
no dangers within

But sure, it was hard
to stand their ground,
they had to split apart,
and move all around

Thus goes the ballad
of Blinky and Pinky
of their pal Inky
and then there was Clyde.
Lees meer

Ze hakten in

Ze zeiden me: A, en ze
zeiden me: B, en ze
zeiden: niét C, maar ze
zeiden wel meer

Niets weten doet
uiteindelijk
beduidend minder
zeer
Lees meer

FACTMATE

In grate we trust
In hate we lust
And so it goes

All hands play
The deck of cards,
It’s a dirty dozen

Fake alternates
The facts
And so it goes

To round off
The square
We triangulate

We wait for factmate
We’re armed and harmless
And so it goes.

Speciaal voor Gedichtenweek

GedichtenweekGedichtenweekGedichtenweek


Tussen twee slokken koffie door bedacht ik dit versje en gooide ik het op Twitter. Één persoon retweette het. Het was niet mijn moeder. Dat is voor mij aanmoediging genoeg, dus maakte ik drie downloadbare versies. Om mijn Gedichtendag-actie compleet te maken. U kunt nu kiezen uit 12 (!) gedichten (van één gedicht komen nog de twee supermarktvarianten die nu ontbreken) om te downloaden en te printen. Maar in feite is deze natuurlijk het geschiktst. De andere versjes kunnnen het hele jaar door nog in het rekje geplaatst worden; deze enkel deze week. Daarom heb ik alvast de datum van donderdag ingevuld voor u. Printen, knippen, plaatsen ! Makkelijker kan ik het nu echt niet meer maken hoor.

War of the words

He warned us for sure that he had them,
the biggest and all the best,
words of mass distraction
and words for all the rest

Worse than words of war,
so powerful and so strong.
They’ll rise above like towers
for all the others are wrong.

A thousand words a minute,
in tweets and posts, on hats
rien ne va plus won’t fly here
just continue to place your bets
Lees meer

Fijne Gedichtendag iedereen ! En nou hop aan de slag jullie.

Vaste lezers weten dit al, minder vaste lezers kunnen dit vinden op mijn biografie-pagina (die eerlijk gezegd best grappig is). Maar ik hang dus al een tijdje van die supermarkt-kaartjes op de supermarktkaartjesborden, maar dan met een gedichtje erop. Dat doe ik helemaal in mijn eentje. En dat schiet niet op.

Dus als je nou écht komende donderdag (26-1) eens Gedichtendag wil vieren hè, ga dan eens wat doen. Sterker, ik help je wel. Ik heb een mooi vijfluikje aan gedichten, kant en klaar downloadbaar, in de stijl van drie van de bekendere supermarkten in Nederland, gratis en voor niets downloadbaar ter beschikking gesteld. Als individueel kaartje of in handige A4-versies die u daarna alleen hoeft bij te knippen (dus met het hele vijfluik er dan op). Dat was verrekt veel werk, kan ik u vertellen. Daar gingen mijn avonden waarop ik ook gezellig had kunnen doen. Dus nu mag u er mee aan de slag. Ik heb genoeg gedaan.

Dus: Viert u Gedichtendag zogenaamd ? Print dan wat van die gedichtjes uit, ga naar de nabije supermarkt, en hang de kaartjes op het bord. Doe het vandaag, doe het over héél Nederland. Laat 26 januari 2017 de dag zijn dat Gedichtendag elke supermarktbezoeker versteld doet staan.

JAMAAR HOE DAN RENÉ ? Heel simpel:
Lees meer

TOO

Once upon a time
ever, ever after
there was a day
without too much laughter

Hours drenched in mourn
of loss of pain, no more sorrow
Mourning the fact that the morn’
was just, JUST

too morrow.

‘RISE AND FALL

Suddenly,
a golden city
when just now it
was drabby grey

Then the sun
colours the sky
and the gold
has gone away
Lees meer

Als de woorden

Als de woorden
klauwen, ze
trappen je keel
aan gort en duwen
de tranen buiten

Als de woorden
reiken, grijpen,
ze zoeken van die
kom hoe heten
ze nou

Als de woorden
glippen, vallen,
ze glijden terug

en je slikt ze
maar weer weg.

Praaivassie


Verhaal door René van DensenDe zaal zit vol. Voor pakweg de helft met jonge, intelligent geklede jongmensen. Pakweg de andere helft zijn mensen die uitstralen vroeger rebels geweest te zijn. Die helft kijkt ongeduldig op hun rolexen. En strijken eens door hun creatieve, ogenschijnlijk massaal bij dezelfde kapper verworven haardos. Ik heb gaten in mijn jas en luister wat muziek op mijn oortjes. In de momenten tussen liedjes hoor ik vaag Guns n’ Roses en Bon Jovi.

Mijn voornaamste motief om naar lezingen te gaan is om me dom te kunnen voelen. Het publiek maakt dit mij met hun gesprekken niet makkelijk. Sommige mensen zwijgen, gelukkig, en prikken op hun belplankjes. Regelmatig zwaait iemand die nog een plek zoekt, in mijn richting. Vaak weet ik zeker dat ik de persoon niet ken en blijkt het inderdaad jegens een achterbuur.

Ik trek verveeld aan een gat in mijn jas. Wanneer begint het nou ? Het is een hele avond over praaivassie. Praaivassie is blijkbaar of heel leuk of heel interessant, want de zaal is ruimgevuld. Eindelijk dimmen de lichten. Een man naast mij verstuurt een bericht dat ik per ongeluk heb gelezen dat hij met iemand anders best hierna wel wil afspreken maar dat het steeds moeilijker uit te leggen is thuis. De jongen in de rij voor mij verzekert zijn baas per sms dat hij hard aan de slag is en dat de deadline gehaald gaat worden.

De sprekers beginnen met het gekscherend ontmaskeren van enkele aanwezigen, over hun voorkeuren of verleden. Kunst: je moest je met naam registreren voor dit evenement. Maar het amuseert de mensen enorm. Dan volgen er allerlei toespraken en debatten. Een filosofische jonge vrouw begint aan een heel lang verhaal over de verschillende filosofische definities van filosofische opvattingen van het filosofische begrip vrijheid. Ik weet meteen weer waarom ik gestopt ben met filosofie te studeren.

Omdat ik wat weg begin te soezen, pulk ik nog wat aan de gaten. Zacht kraakt de stof. Harder als ik harder pulk. Ik kan al snel mijn hele hand in één zak steken. Een andere buurman kijkt op zijn prikplankje naar video’s van een vrouw en kinderen die spelen. En een andere man. Hij vertrekt geen spier, kijkt strak naar het schermpje. Op het podium onthult een hacker wat hij allemaal van het aanwezige publiek heeft opgepikt via hun prikplankjes en klapdoosjes. Ik steek mijn arm dieper in mijn jas. Als ik nog wat verder aan de stof trek…

Langzaam, zo onopgemerkt mogelijk, steek ik mijn arm tot mijn schouder in de voering. Dan mijn hoofd en andere schouder. Steeds dieper kruip ik in de jas. De zolen van mijn schoenen trekken het gat nog iets groter achter me, maar dat deert niet. Ik zit diep in de jas. Helemaal opgerold. Ik doe mijn oortjes in. Muziek harder. Ik kijk of ik nog dieper kan kruipen. Dat kan. Sterker, er komt geen eind aan. Ik kan doorkruipen en doorkruipen. Alles wordt steeds donkerder.

In de verte hoor ik mijn kat zacht en ongerust miauwen. Ik kan niet wachten om uit de jas te komen. Honderduit zal ik haar vertellen over mijn belevenissen in de jas. In mijn praaivassiejassie.