Beest en natuurtjes

Pigeon

And so the other pigeons told me to go somewhere, and I went there, and there was nothing. Loads and loads of nothing in all directions, as far as my eye could spy. I wondered what I was supposed to be doing there. I guess I should know, because the other pigeons go here, and they figure it out. But all I saw was nothing. Until I looked up.

There it was. Majestic, blindingly white, otherworldly smooth, and cutting through the sky like a hawk’s claw. So I flapped up and joined it, best I could. Seemed like a better place to be than some nowhere full of nothing.
Lees meer

Alsof er niets gebeurt

De poes heeft een huisgenoot gekregen. Of eigenlijk heeft haar huisgenoot er een. De kater die ook in dit nieuwe huis woont, was er vierentwintig uur eerder dan zij. Ze zijn een paar dagen uit elkaar gehouden, maar de bedoeling is dat ze zelf de boel oplossen. Zowel ik als de eigenaar van de kater kunnen er immers niet de hele tijd bij blijven. Dus moeten ze af en toe gewoon vrij rondlopen en aan elkaar wennen.

Het gaat niet van een leien dakje. Mijn kat is moeilijk naar andere katten toe. Vroeger heette ze de Terror Kitten. Van kleins af aan siste ze naar andere katten en viel ze aan. De afgelopen anderhalf jaar had ze een heel huis dat van haar was, inclusief de tuin. Andere katten die onverhoopt de tuin in dwaalden, jaagde ze met veel kabaal weg.
Lees meer

Noten

Ik heb een stukje gevonden waar het nog niet gesmolten is, dat witte dekentje. De zon kaatst verblindend op het wit en het maagdelijke kristal kraakt onder mijn laarzen. Niks geen geknisper, dit is echte kraaksneeuw. Geen mens in willekeurig welke windrichting te ontdekken. Geen schreeuwerige reclameblokken of hyperactieve presentatoren. Hooguit een koel briesje dat de nekharen streelt.

Maar dan plots: pling. Bij gebrek aan een beter woord. Pling. De best passende onomapotee. Verbaasd in de rondte kijken. Niks. Enkel wit. Stapje terug. Pling. Verbaasde blik naar de grond. Laars middenin vorige voetafdruk.
Lees meer

Aan zijn zij

Het komt niet uit met dit weer, maar zijn zool laat weer los. Het geeft niet, denkt hij, doorbijtend. Even vannacht doorkomen. Trots loopt zijn metgezel aan zijn zij. Naamloos, want zij moet haar eigen naam maar kiezen en dat heeft zij niet gedaan. De nageltjes takken op de stenen en in de restanten bevroren sneeuw.

Dat haar vacht een effen kleur heeft, helpt niet, vindt hij. Nu ziet ze er, met wat kleurenblinde fantasie, uit als een snelkruipende baby. Een maf vierpotig naakt kind. Hij is zo dol op haar. Geen idee wie haar verlaten heeft, maar hij kan het gezelschap goed gebruiken. Het is zo eenzaam, waar hij slaapt. Op zich is dat wel geruststellend, want hij moet ook geen gedoe ‘s nachts, maar toch.
Lees meer

Varkentjes

“Woon jij nog steeds in die stad waar de auto’s varkentjes eten ?” vraagt ze me. Althans, zo versta ik het. Iedereen is halfdronken en praat door elkaar heen. Ook is haar Nederlands nog niet volmaakt. Ik kijk haar niet-begrijpend aan. In mijn stad gebeuren veel gekke dingen, maar auto’s die varkentjes eten, dat moet ik nog meemaken.

Een man dringt aan dat we zijn wijn drinken. Ik zie het etiket: Bergerac. Goedzo, denk ik. Niks mis met een goede Bergerac. Sterker, hij heeft hem een aantal jaren laten rijpen, proef ik direct. Ik ben geen dranksnob, maar Bergerac heb ik indertijd genoeg gedronken om te weten wanneer die goed is, en wanneer béter. Ondertussen blijft mijn buurvrouw aandringen op de varkentjes.
Lees meer

Aquariumvideo

Omdat mijn kat veel binnen moet blijven zo op het eind van het jaar, maak ik me soms bezorgd of ze zich niet verveelt. Ze moet binnenblijven omdat ik de deur niet voor haar openlaat. Het wordt dan te koud binnen.

Bovendien worden er volop vuurwerkbommen afgestoken in de buurt. Die worden afgestoken wegens Nieuwjaar. Nieuwjaar duurt nog twee weken. Ik denk dat de vuurbomafstekers geen kalender hebben. Al een dag zoek ik naar de Giro 555-campagne om aan te doneren zodat vuurwerkafstekers eindelijk genoeg geld hebben voor een kalender.
Lees meer

Goud

Ik zit op mijn knieën naast de kattebak. Mijn kat zit ernaast. Ze houdt haar kopje scheef, en kwispelt, steeds wanneer ik zo naast haar zit. Afvragend. Ik haal een schepje met zeeflijntjes door het kattezand. Zo schep ik haar ontlasting eruit. De drolletjes zijn vaak al een beetje uitgedroogd en hard. Heel soms vind ik er een die ik de keren daarvoor gemist heb, ze zijn dan al een beetje versteend geraakt, vanwege het absorberende zand, dat al het vocht opzuigt.
Lees meer