Zoals de mist ‘s ochtends onopgemerkt door de straten van Prozacstad kruipt en er dan ineens ís, zo ging het. Het duurde even om door te dringen, maar toen hoorden de dieren rondom de schapenwei het ineens. De schapen waren stil. Ze blaatten niet meer. Nu blaten de meeste schapen niet onophoudelijk, maar je zou haast zeggen van wel. Er stonden zovéél schapen in de wei dat er altijd geblaat klonk. En dat geblaat werkte vaak aanstekelijk.
Lees meer
De Rooie Rat verhuisde mee terug uit Gent. En daarmee was het afgelopen. Ons jarenlange ochtendritueel. De Rooie Rat is namelijk nogal territoriaal rondom mij. Dus éénmaal sprong de Grote Grijze Rotzak op mijn bed, één pootje nog in de lucht hangend. Stokstijf, want hij zag al dat die nieuwe trut, die met zijn papa mee terugverhuisd was uit België, opstond om op hem af te stormen. Meteen sprong hij van het bed en kwam niet meer ‘s ochtends bij me knuffelen. Een ritueel van tien jaar, in één keer voorbij.
Lees meer
Een wolk jaagt op zijn schaduw. Ik zie het van onder aan. Behoedzaam sluipt de wolk door het grijsblauw, strak de schaduw beneden in de gaten houdend. Ik zeg er niets van. Liever dat een wolk op zijn eigen schaduw jaagt, dan op mij.
Plots duikt de wolk in een rotvaart op zijn schaduw. De wolk en de schaduw rollen knokkend door de straat. Ze beuken auto’s om en verkeersborden scheef. Wild zwaait donkergrijs en lichtgrijs door elkaar.
Ik besluit een andere route naar de sigarettenwinkel te lopen.
Lees meer
De kat komt de trap op en praat. Ze praat en praat. Korte geluidjes. Mraw mraw mraw. Ze draait langs mijn bed, staart in de lucht, en loopt heen en weer. Mraw mraw. Als ik mijn arm uitreik om haar te aaien, weer een mraw en een luide brrrr brrrr brrrr erachter. Zo luid zelfs dat ze licht piept in haar ademhaling.
Lees meer
Terwijl ik sta te pissen, komt een jonge knaap binnen. Zo gaan die dingen. Ik had eerder die avond een gat in mijn geheugen, en hij blijkbaar ook: we vonden elkaar in vergeten avonden. Wij waren niet fout, want net aan de bar hadden we een man gehoord die zei dat niets vergeten zijn schuld was, want bier is een natuurproduct.
Lees meer
Er staat een camper schuin voor mijn huis. Hij is vies: hij heeft gereisd. Ook is hij niet fonkelnieuw, dat ziet een kind. Er zitten plaatjes boven de cabine geplakt. Nieuwsgierig loop ik dichterbij.
Het zijn een aantal elanden in verschillende groottes. En dan een road runner. Zoals in de tekenfilm. Links zit een enorme vlinder geplakt. Ik vraag me af waar de plaatjes voor staan. Misschien is het een soort grafiek. Hoe groter het dier, hoe meer de chauffeur ervan gezien heeft.
Lees meer
Mijn kat en ik hebben een uitgebreid ochtendritueel ontwikkeld. Het begint met dat ik de wekker een veelvoud aan keren op snooze zet. Omdat ik zo graag snooze, zet ik de wekker altijd expres vroeger, met als gevolg dat ik nóg meer snooze. Mijn kat kijkt dat altijd vanaf haar slaapplek – tegenwoordig mijn kledingkast – aan tot ze het vermoeden heeft dat de laatste snooze aangebroken is. De snooze waarbij ik iets meer open sta voor opstaan.
Lees meer
De terrasbioloog is aangeschoven bij de barbecue in mijn tuin. Dat maakt hem ineens een tuinbioloog. Of een barbecuebioloog. Hij lacht, grapt, eet. Wanneer hij mijn kat ziet, moet hij meteen naar haar toe.
Mijn kat moet niks van mensen hebben. Ze lijkt wel wat op haar baasje. Dus zij ontloopt de tuinbioloog, en de tuinbioloog er maar achteraan, met uitgestrekte handen. Als een hebberig kind. Kat rent, tuinbioloog rent.
Lees meer
Net. Mijn kop is net weer prettig stroperig aan het worden en mijn ogen beginnen samen te plakken. Ik hoopte nog dat ze het op zou geven. Natuurlijk niet, daar is ze weer. Ze zoemt rond mijn oor, instinctief sla ik op mijn kussen. Paniekerige zoem, nog eens over mijn oor. Nog een slag. Stilte. Even. Ik probeer me te ontspannen. Langzaam zak ik weg in het zwart. En dan, bijna – nee, verdomme. Is ze wéér ! Om gek van te worden. Boos klik ik het licht aan. “Hou eens op,” mompel ik slaperig.
Lees meer
Mijn vrienden vragen steeds vaker, althans, wanneer ze me weer eens zien, waarom ik zo weinig meer in de kroegen en op de feesten te vinden ben. Ik verkluizenaar. En dat bevalt me prima. Het bespaart allereerst bakken vol geld, het zorgt ervoor dat mijn onopvoedbare kat en ik een steeds betere band krijgen, je leert er je echte vrienden door kennen en de rust, mensen, de rust. Man, man. Echt hoor.
Lees meer
Rene van Densen