René van Densen

Schrijver, dichter, blogger, mafkees

Kaftloos

Audio stories Korte proza

Noten

Rene van Densen Geen reacties

Ik heb een stukje gevonden waar het nog niet gesmolten is, dat witte dekentje. De zon kaatst verblindend op het wit en het maagdelijke kristal kraakt onder mijn laarzen. Niks geen geknisper, dit is echte kraaksneeuw. Geen mens in willekeurig welke windrichting te ontdekken. Geen schreeuwerige reclameblokken of hyperactieve presentatoren. Hooguit een koel briesje dat de nekharen streelt.

Maar dan plots: pling. Bij gebrek aan een beter woord. Pling. De best passende onomapotee. Verbaasd in de rondte kijken. Niks. Enkel wit. Stapje terug. Pling. Verbaasde blik naar de grond. Laars middenin vorige voetafdruk.
Lees meer

Audio stories Korte proza

Het nieuwe jaar

Rene van Densen Geen reacties

Het nieuwe jaar krioelt door zijn benen en spint. Wrijft tegen zijn kuiten. Hij blijft het negeren. Dan loopt het nieuwe jaar nog maar een achtje rond zijn voeten. Geen respons. Het nieuwe jaar geeft het niet op. De man moet het nieuwe jaar zién. Het nieuwe jaar strelen, omhelzen. Hij moet het nieuwe jaar voelen. Ze springt op het aanrecht en geeft kopjes aan zijn handen.
Lees meer

Audio stories Korte proza

Vergevingsgezinde dag

Rene van Densen Geen reacties

Ik zeg met een zucht dat ik toch maar geen verhaaltje schrijf. Dagje vrij. Onmiddellijk schiet mijn gezelschap in de lach en roept dat het me wel vergeven zal worden. Het is vandaag een Vergevingsgezinde Dag. Ik lach ook en hef het glas. We klinken. Op 1 januari mag alles, roept iemand een tafel verder. Of dat zo is, wil ik me niet eens afvragen. Vandaag heb ik in ieder geval een dagje vrij. Het mag.
Lees meer

Audio stories Korte proza

Verhuisdozen

Rene van Densen Geen reacties

Het huis staat vol met verhuisdozen. Ze zijn leeg. De dozen die beneden staan, tenminste. Als ik een verhuisdoos vul, zet ik ‘m boven uit het zicht. Op de andere dozen die al vol zijn. Ik wil de volle dozen niet zien. Als er volle verhuisdozen staan, is het écht. Dan ga ik hier écht weg. Aangezien ik nog geen 100% zeker plan heb waarhéén ik ga verhuizen, wil ik me er niet onnodig druk over lopen maken.
Lees meer

Audio stories Korte proza

Allebei dood

Rene van Densen Geen reacties

“Ja, Van Densen en de striptekenaar zijn hier,” zegt de Opperpater tegen zijn moeder. Zijn moeder belt op steeds onvoorspelbaardere tijdstippen op de avond, maar wel elke. Ze bespreken dan Eastenders. Allebei kijken ze het, en dan bespreken ze het. Al 25 jaar. Bij hoge uitzondering neemt de Opperpater het op, maar dan moet hij het van tevoren weten, en zijn moeder ook.
Lees meer

Audio stories Korte proza

Zangmond

Rene van Densen Geen reacties

Als ik voor de spiegel gaap, heb ik een zangmond. Echt zo’n halve laadschuur waar een hoge schrilgil uit kan galmen. Minstens bij de eerste gaap. Wanneer ik, amper wakker, naar de badkamer heb gesjokt en voor de spiegel aan mijn buik sta te krabben. Het is de gaap waarbij het half bij me doordringt hoe mijn slaapkapsel oogt. Dat klinkt erger dan het is, want hoewel het soms echt alle kanten kan opsteken, zit mijn haar meestal bij het opstaan al fantastisch. Je moet met sommige dingen maar net geluk hebben.
Lees meer

Audio stories Korte proza

Varkentjes

Rene van Densen Geen reacties

“Woon jij nog steeds in die stad waar de auto’s varkentjes eten ?” vraagt ze me. Althans, zo versta ik het. Iedereen is halfdronken en praat door elkaar heen. Ook is haar Nederlands nog niet volmaakt. Ik kijk haar niet-begrijpend aan. In mijn stad gebeuren veel gekke dingen, maar auto’s die varkentjes eten, dat moet ik nog meemaken.

Een man dringt aan dat we zijn wijn drinken. Ik zie het etiket: Bergerac. Goedzo, denk ik. Niks mis met een goede Bergerac. Sterker, hij heeft hem een aantal jaren laten rijpen, proef ik direct. Ik ben geen dranksnob, maar Bergerac heb ik indertijd genoeg gedronken om te weten wanneer die goed is, en wanneer béter. Ondertussen blijft mijn buurvrouw aandringen op de varkentjes.
Lees meer

Audio stories Korte proza

Kerstmensen

Rene van Densen Geen reacties

Dat het de langste dag van het jaar is, dat voelen we niet, want alcohol. En luide gesprekken en bruinhouten muren. Het bier wordt nauwkeurig getapt en klotst vervolgens bij elke proost. Decorum, dat heeft mijn land nooit onder de knie gekregen.

En ineens staat het café vol met kerstmensen. Jonge kerstmannen, die ironisch over hun hipsterbaard een witte wattenbaard hebben hangen. Vrouwen, die een rood nauwsluitend roodwit kerstkostuum dragen waar hun kont goed in uitkomt, en een koddig kerstmutsje dat pront andere prontigheid belooft.
Lees meer

  1. Pagina's:
  3. 1
  4. ...
  5. 38
  6. 39
  7. 40
  8. 41
  9. 42
  10. 43
  11. 44
  12. ...
  13. 66

« Vorige pagina — Volgende pagina »

Je miste

Audio stories Korte proza

Filezicht

Poëzie

Handschouders

Audio stories Korte proza

Zo’n vent waar ik wel heel erg iets van vind

Poëzie

Wilgenvallig