De klok geeft het helder aan: er is geen tijd voor beide. Lastig. Ik moet echt kiezen: literatuur of brood. Ik heb weer enorm getreuzeld en de tijd is op. Lastig. Het wordt óf een verhaaltje schrijven, óf mijn lunch smeren. Ik zeg het tegen de poes: het wordt literatuur of brood, poes. Ik vraag haar niet wat zij zou kiezen. Mijn poes schrijft niet. Jammer, want ze heeft vast talent. Mijn poes kan alles.
Lees meer
Nog in het duister gaat de wekker aan. De hele dag door gaan er dingen doorlopend aan, en dan weer uit. De waterkoker klikt aan, en als het water klaar is voor koffie, klikt hij uit. Beschaafde mensen doen ‘s ochtends hun kleren aan, en ‘s avonds weer uit. De vuilnisbak moet deze ochtend aan de straat. Vanavond moet hij de straat weer uit. Structuur is een lastig euvel om mee te leren leven.
Lees meer
Wederom heb ik maar een beperkt tijdsraam. En weer staat hij opjutterig te knipperen. Stomme cursor. De cursor heeft honger en wil woorden gevoed worden. Ik heb geen woorden voor de cursor. Ik heb amper woorden voor mezelf. Maar dat kan de cursor niets schelen.
De cursor knippert langs mijn benen en streelt mijn enkels. Vleiend maar dringerig. Ik geef normaal de cursor nu zijn woorden. Maar vandaag blijkbaar niet. Dat zint de cursor helemaal niets. Er moeten zekerheden in het leven overblijven. Anders kun je cursorknipperen wat je wil, maar is alles voor niets.
De cursor stoot een klagerig geluid uit. Ik haal mijn schouders op en kijk hopeloos. Ik kan het niet helpen, cursor. Dat zeg ik de cursor. Ik heb niets voor je. De cursor knippert kwaad en fel. Ik heb de cursor ontstemd.
Slaperig en brak kijk ik om me heen. Dus dit zijn ze nou. Ik wist dat ze moesten bestaan, maar nu zie ik ze met mijn eigen ogen. De halfuureerdermensen. De mensen die al op hun bestemming aankomen wanneer ik normaal pas net in mijn trein stap.
Het zijn er veel. Veel halfuureerdermensen. Een aantal van hen kijkt alsof ze iets smerigs gegeten hebben. Anderen hebben een soort gelaten blik die uitstraalt dat ze dit tijdstip als een straf zien die ze uit moeten zitten. Maar waarvoor ze dan gestraft zijn, is me niet duidelijk. Behalve dat iedereen duidelijk een halfuureerderhumeur heeft.
Lees meer
Het huis is niet jong, maar ook niet oud, toch staat het in stort. Het kan eigenlijk niet meer. De bakstenen zijn moe. Het dak is rot en iedereen ziet de gaten. Maar het dak weigert de situatie te accepteren. Het gaat prima met het huis, houdt het dak stug vol. Kijk die schoorsteen: hij rookt ! Dat de schoorsteen vooral roet en stof uitbraakt, dat doet het dak niets: dat noemt hij gewoon ‘rook’. Ontken het maar eens, zegt het dak.
Lees meer
De poes heeft een huisgenoot gekregen. Of eigenlijk heeft haar huisgenoot er een. De kater die ook in dit nieuwe huis woont, was er vierentwintig uur eerder dan zij. Ze zijn een paar dagen uit elkaar gehouden, maar de bedoeling is dat ze zelf de boel oplossen. Zowel ik als de eigenaar van de kater kunnen er immers niet de hele tijd bij blijven. Dus moeten ze af en toe gewoon vrij rondlopen en aan elkaar wennen.
Het gaat niet van een leien dakje. Mijn kat is moeilijk naar andere katten toe. Vroeger heette ze de Terror Kitten. Van kleins af aan siste ze naar andere katten en viel ze aan. De afgelopen anderhalf jaar had ze een heel huis dat van haar was, inclusief de tuin. Andere katten die onverhoopt de tuin in dwaalden, jaagde ze met veel kabaal weg.
Lees meer
Hoeveel deuren zou ik al voor het laatst dichtgetrokken hebben ? Het zijn er alleszins nu al een aantal. Dat bedenk ik me wanneer ik ook deze achterdeur voor de laatste keer dichttrek. Bij het keren van de sleutel probeer ik elk geluidje van het slot te horen. Het is onzin, natuurlijk.
Lees meer
Achteraf is iedereen te moe voor bier. In de tuin zitten we uit te puffen en alle sjouwers zitten aan het water. Iedereen zweet, behalve de tuinbioloog. Die geniet van zijn bier. De tuinbioloog draait voor zo’n verhuizinkje zijn hand niet om. Geamuseerd beziet hij de zwetende zwoegers. Sloebers, zo valt zijn oordeel van zijn gezicht te lezen. Hij staat op om een nieuw biertje te pakken. Er staan er genoeg koud.
Lees meer
Al talloze keren heb ik me afgevraagd of ik hem niet gewoon zou weggeven. Bijna nooit heb ik hem aan. De gloeilampen zijn ook bijna niet meer te verkrijgen, want die mogen niet meer. En misschien ben ik er ook gewoon een tikje te oud voor inmiddels, zo’n lavalamp.
Lees meer
We zweten ons kapot, maar de verhuisbioloog houdt zich goed druk. Met commentaar. Hij meldt ons dat het zweet dat we produceren, een natuurlijk afkoelingsmechanisme is. We zijn blij om het te horen, maar het zweet stroomt er niet minder om.
Lees meer
Rene van Densen