Ik zeg met een zucht dat ik toch maar geen verhaaltje schrijf. Dagje vrij. Onmiddellijk schiet mijn gezelschap in de lach en roept dat het me wel vergeven zal worden. Het is vandaag een Vergevingsgezinde Dag. Ik lach ook en hef het glas. We klinken. Op 1 januari mag alles, roept iemand een tafel verder. Of dat zo is, wil ik me niet eens afvragen. Vandaag heb ik in ieder geval een dagje vrij. Het mag.
Mórgen, zeg ik, morgen, dan moet ik wel weer aan de bak. Dan moet er geschreven worden. Ja, beaamt het gezelschap. Als je schrijver bent, moet je op 2 januari wel schrijven. 2 januari is géén vergevingsgezinde dag. Ongenadig gaat op die dag de zweep er weer over. Het jaar is dan echt begonnen. Ik staar naar mijn glas en weet niets om over te schrijven. Maar dat is van later zorg. Een zorg van morgenvroeg. Bij dampende koffie en met een afgepeigerde blik naar het beeldscherm. Morgen.
Ik zou zoveel doen vandaag. Allemaal niet gedaan. Het geeft niet. Vandaag is de Vergevingsgezinde Dag. De eerste van het jaar.
