Mijn vrienden vragen steeds vaker, althans, wanneer ze me weer eens zien, waarom ik zo weinig meer in de kroegen en op de feesten te vinden ben. Ik verkluizenaar. En dat bevalt me prima. Het bespaart allereerst bakken vol geld, het zorgt ervoor dat mijn onopvoedbare kat en ik een steeds betere band krijgen, je leert er je echte vrienden door kennen en de rust, mensen, de rust. Man, man. Echt hoor.
Een nadeel is dat je er natuurlijk wel een beetje asociaal van wordt. In de meest letterlijke zin van het woord – al heb ik ook dagen achtereen dat ik mezelf moet dwíngen om ergens die dag eens een broek aan te trekken. Gelukkig heb ik een huisgenoot, die af en toe binnenvalt. Dan gaat hij me dingen vertellen, en daarna zet hij de teevee aan. Die heb ik ook altijd uit, als ik alleen thuis ben. Sommige mensen zouden hier gek van worden, van die stilte. Ik ook. Maar echte stilte bestaat niet. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn er, van luidst naar stilst, de volgende geluiden te horen:
- Een auto start en rijdt weg. Het is een wat oudere auto, dat kun je horen aan de astmatisiche motor. Sommige auto’s zou ik zo dolgraag een reusachtige inhaler geven, maar ja, dat zal wel enorm in het zicht hangen tijdens het rijden;
- Twee mensen praten. Het is maar kort, maar ze hebben goede zin. Mensen met goede zin kunnen moeilijk stil zijn, meestal. Vaak zoeken ze dan óf iemand anders met goede zin, óf iemand met juist slechte zin. In het laatste geval moet die persoon minimaal tot neutraal worden opgevrolijkt;
- Een vliegtuig bromt door de lucht. Het zit vermoedelijk vol met vakantiegangers die buiten het hoogseizoen om naar een toeristische hotspot vliegen. Voor de rust. Om écht te genieten;
- Een hond blaft. Honden horen meer dan mensen. De hond heeft wellicht iets gehoord dat ik niet gehoord heb. Het lijkt me verschrikkelijk om hond te zijn;
- Mijn klok tikt. Geen idee hoe laat het eigenlijk is. Ik sta op, doe vanalles, vooral om mezelf bezig proberen te houden en niet gek te worden. De klok tikt daar allemaal dwars doorheen. Ook heb ik echt nul benul hoe lang geleden ik de batterij vervangen heb. Hij zou dus zomaar een tijdstip in het verleden kunnen aangeven. Een soort getikt tijdreizen. Wel leuk om naar te luisteren en je af te vragen of het ritme nog klopt;
- Het toetsenbord van mijn laptop. Ik ratel heel snel. Laatst zei een vriend dat ik schrijf zoals mensen in films schrijven, als ze schrijver of journalist zijn. Hij zat te wachten tot ik met een ‘ping’ mijn laptop van rechts naar links zou schuiven. De ‘ping’ bleef uit. Ik tik inderdaad best luidruchtig. Nu begin ik zelfs te twijfelen of mijn getik niet boven alle geluiden uitkomt. Misschien moet het getik van mijn toetsenbord op 1 gezet worden. Daar ga ik even rustig over nadenken;
- Mijn kat is zichzelf spinnend aan het wassen. Ze ligt naast mijn voeten. Daardoor hoor ik haar amper. Vooral haar smaksmaksmak hoor je zo af en toe. Dan spint ze ook luidruchtiger, even. En dan weer lange uithalen met haar tong. Acrobatisch allerlei ledematen in de lucht stekend. Ogen dicht. Plots is ze klaar, vindt ze. Tevreden steekt ze haar neus in haar staart. Dan wordt alles ineens helemaal stil.
