Zoals de mist ‘s ochtends onopgemerkt door de straten van Prozacstad kruipt en er dan ineens ís, zo ging het. Het duurde even om door te dringen, maar toen hoorden de dieren rondom de schapenwei het ineens. De schapen waren stil. Ze blaatten niet meer. Nu blaten de meeste schapen niet onophoudelijk, maar je zou haast zeggen van wel. Er stonden zovéél schapen in de wei dat er altijd geblaat klonk. En dat geblaat werkte vaak aanstekelijk.
Op de blaatdrukke dagen ging het bijna in golven. Blaatgolven van schorschijmerige schaapgeluiden die in frantische zwermbewegingen over de weide galmden. Veel schapen blaatten dan puur óm te
blaten. Horen blaten is doen blaten, zogezegd. Maar ineens waren ze allemaal blaatmoe. De blaat was op. Alles wat ze meenden te moeten uiten, was klaar, over, uit.
Verwonderd liepen ze in stilte door de weide, verbaasd over hun eigen stilte. Ze keken elkaar in de ogen. Ze snuffelden aan het gras. Ze verkenden de ruimte en roken aan het prikkeldraad. Er was stilte in de schapenwei. En wat een stilte. Het maakte iedereen buiten het hek nerveus. Vogels fladderden zenuwachtig weg. Geen roofdier vertrouwde het. De schapen waren machtig in hun zwijgen.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
