Halfuureerdermensen

Verhaal door René van DensenSlaperig en brak kijk ik om me heen. Dus dit zijn ze nou. Ik wist dat ze moesten bestaan, maar nu zie ik ze met mijn eigen ogen. De halfuureerdermensen. De mensen die al op hun bestemming aankomen wanneer ik normaal pas net in mijn trein stap.

Het zijn er veel. Veel halfuureerdermensen. Een aantal van hen kijkt alsof ze iets smerigs gegeten hebben. Anderen hebben een soort gelaten blik die uitstraalt dat ze dit tijdstip als een straf zien die ze uit moeten zitten. Maar waarvoor ze dan gestraft zijn, is me niet duidelijk. Behalve dat iedereen duidelijk een halfuureerderhumeur heeft.

Ik trek mijn hoofd wat dieper in mijn kraag en poog niet te opvallend te staren. De halfuureerdermensen hebben me nu nog niet opgemerkt. Ze denken dat ik ook een halfuureerdermens ben. Maar ik ben een toerist. De rest van de week stap ik gewoon weer in wanneer zij al hun eerste peuk voor de deur van het kantoor uitdrukken.

Ik moet niet deze trein hebben maar de volgende. Een forse meute halfuureerdermensen perst zich in de kleine trein. Ik ben blij want het scheelt enorm veel zure gezichten. Dahaaag, halfuureerdermensen, denk ik stilletjes bij mezelf. Goede reis he.

En dan zie ik een fris om zich heen kijkend, mooi meisje. Kekke hoed op en bambi-ogen waar je in wil verdrinken. Ze kijkt ook verbaasd rond naar de halfuureerdermensen. En dan naar mij, op het perron. Tussen ons schuiven de treindeuren dicht.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *