“In jouw intrigerendste verhaal ga je plots naar huis als iemand anders,” zegt hij plots, en hij kijkt jou aan. Maar dat weet ik op dat moment niet, want ik zit in dit verhaal en kan er niet voorbij kijken. Wist ik veel dat jij zat mee te lezen. Kon ik ook helemaal niet weten. Zo werken mijn verhalen niet. De interne logica is strikter dan de mensen denken. Dus kijk ik hem verwonderd aan, me afvragend tegen wie hij het in godsnaam heeft: “Sorry, wat bedoel je ?”
Lees meer
Sommige mensen hebben zo’n lelijke baby dat je beter zwijgt. Een oude man met baard en ponystaart op de bus kijkt alsof hij in de jaren zeventig op een citroen zoog toen de klok middernacht sloeg. De Overbierman ziet ze allemaal niet. Die zit gewoon een beetje naar buiiten te staren, pal zijn gedachten in.
Lees meer
Vandaag is zo’n dag dat ik alles in twee titels denk. Of: Alles met dubbele titels is stom. Stel je voor: Overal staat een bijtitel bij. Mijn brein is echt kut: ondertitels zouden eigenlijk niet nodig moeten zijn. Ik doe het in mijn boekjes ook: Al vanaf mijn debuut hebben zeker tien boeken een tweede titel. Geteld op mijn vingers: wellicht zijn het er nog meer.
Lees meer
Ik ging hier eigenlijk beginnen met iets dat heel mijn normale aanpak van openingszinnen deconstrueerde, maar toen bedacht ik me dat ik zoiets al vaker had gedaan. Ik zei het zelfs hardop tegen mezelf: mezelf, ik bedenk me dat ik zoiets al vaker heb gedaan. Oh ja, zei mezelf, ja, zei ik tegen mezelf. Ik zocht zelfs enkele voorbeelden in mijn website-archief op en liet die aan mezelf zien. Oh ja, zei mezelf, nu zie ik het ook. Het is bijna een trucje, zei mezelf, en trok mijn neus op. Ik knikte.
Lees meer
Zonder verdere context stuurt ze me een foto. Boeken. Boeken rechtop in een rijtje, boeken met een identieke plakstreep onderaan de rugkant. Oh ja, ze had mijn boek besteld voor een schoolbibliotheek. Ja, daar staat mijn boek. Daar sta ik. Nee, niet ik. Daar staat mijn boek. Tussen andere schrijvers waarvan ik de meeste namen wel ken en een aantal van de boeken ook. Ik stuur eerst een loze dooddoener terug dat mijn boek in goed gezelschap staat.
Lees meer
Dit is de ingang. Hier moet je het verhaal binnen. Daar heb ik speciaal die eerste openingszinnen voor ingericht, zodat je daar start met lezen. Die mogen kort en pakkend zijn, daarna trek ik de boel soms wat meer uiteen, het geeft niet, jij bent dan toch al aan het lezen en zo wordt de tekst wat dynamischer. Ik moffel hier vaak de weemoedige bui weg die me tot schrijven heeft aangezet, verstopt onder dikke lagen smeerbare spot. Lekker overdrijven, nog een laag. Mjam, mjam, mjam, zoete koek.
Lees meer
“En toen werd het stil,” zegt de presentatrice, al wat beschonken, om aan te kondigen dat de volgende dichter een titel die triggert aan zijn bundel gaf. Daarop krijgt hij de microfoon en klaagt hij dat sonnetten niet modieus meer zijn.
Lees meer
De wc is inderdaad de trap op. Dan links, een deur door, dan de tweede links, nog eens links, rechts een deur door, nog eens rechts. Op de terugweg weet ik wel de weg inmiddels, alsof ik er al jaren gereisd heb.
Lees meer
Ik vraag of hij nog weet waarom ik ooit ben begonnen aan die poëzie. Hij stopt met mijn bundel doorbladeren en zegt dat hij niet eens weet wie ik ben, meneer. Dat puntje moet ik hem dan gunnen, maar het is geen wedstrijd. Ik ken hem immers ook niet.
Lees meer
Een vrouw zegt dat ze zich voorhoudt: het is de ziekte, niet hij. Ze zegt het enkele minuten later nog eens. En nog eens. Ze staat aan een infotafel over dementie. De organisatie zag: beurs voor poëzieliefhebbers, daar mogen wij niet ontbreken. Als ik rondkijk: een betere doelgroep-inschatting dan de mijne was.
Lees meer