Voud

Verhaal door René van DensenTerwijl de strepen die de zon trekt, nu al korter worden, dartelt het rubber over de stenen. Ja, daar kan je dus niks mee. Dat is weer typisch van die uitsloverij van het leven. Dan beschrijf je dat, en wordt het zo’n zin-zin. Eenvoud, dat is waar ik het zoek. Geen gedoe met zonnen. Die strepen trekken. En rubber dat dartelt, moet ik al helemaal niet.

In de ochtendschaduw ruisen de fietsbanden. Beter. Zeker al wat beter. We zijn er nog niet hoor. Het kan veel eenvoudiger nog. Eenvoud is niet makkelijk. We zijn veel te gewend vanalles in meervoud te doen. Minimaal in twee- of drievoud. Ik noem maar een gemiddeld ingevuld formulier. Maar ook onze favoriete verhalen. Die worden gerust meervoudig verteld. Tot in de eeuwigheid desnoods. Dan denk je stiekem toch ook: vertel eens wat nieuws. Ik toch.

Het is vroeg. Dring, dring. Haar bel. Ze moet er langs. Zon in haar ogen. Voorband is wat slap. Ze is niet wakker. Verkeerde afslag. Hoppakee, rijdt ze zomaar mijn verhaal uit. Ik weet ook niet waar ze nu heen is. Kwijt. Tja. Dan niet. Met haar moeilijk gedoe.

Niet meer welkom

Niet meer welkom
de letters op de
deurmat voor jouw
ingang

Slot vervangen en
gang toegemetseld
voor jou enkel nog
uitgang

Te lang mijn bel
gerinkeld en gekakt
in mijn bloemen in
opgang

Het hek ferm dicht
rolluiken omlaag
voor jou enkel de
afgang.

Per mail be(v)rucht

perneel_namoor_permail
Toevallig weet ik iets van deze voorstelling. Nog naast dat ik de beide dichters persoonlijk ken. Op het niveau dat als zij ergens zijn, en ik ben ergens, dan zeggen we hallo en trakteren elkander wat. En als ze ergens optreden waar ik toevallig niet ver vandaan ben, dan zal ik niet nalaten de boel te komen checken. Anna Perneel én Romaan Namoor zijn beiden namelijk erg goed.

Maar ik weet toevallig ook wat van de tekst in hun voorstelling. Aan het begin van de voorstelling hoort u een stem die misschien bekend klinkt. Wat dat betreft vind ik het jammer dat ik er niet bij kan zijn: mijn debuut als voice-over. Het lijkt me wel lekker apart om mezelf te horen spreken terwijl ik gewoon in het publiek zit. Maar eventjes naar Brugge, dat is dit weekend geen optie.

Is het voor u wel een optie ? Dan moet u zeker even gaan kijken ! Drie uur ’s middags is ook geen heel gek vroeg of laat uur, dus ik zou het u zeker aanraden. Lukt het niet, morgen ? Geen nood. Op 13 april is er in Gent, tijdens La Ville Perdue, om 16u een preview/teaser van deze voorstelling gepland. U weet wel, diezelfde dag dat we toch een paar uur later Poëzie Met De Hoed doen. Gewoon wat vroeger komen dus. Tot dan !

Feest


Verhaal door René van DensenHet nieuwe visvoer lijkt op vijverconfetti. Het heeft allemaal vrolijke kleurtjes. Ik strooi het om te vieren dat de vis in de vijver zich vaker laat zien. Het water ziet er feestelijk uit. Waarschijnlijk is het meuk dat bol staat van de kunstmatige kleurstoffen, maar het oogt opwekkend. Nu hopen dat de vis het vreet.

De waterslakken lusten het alvast wel. Het zijn er veel. Gisteren zag ik er nog maar eentje. Nu zijn er een boel kleintjes bij. Gaat hard. Ze klampen zich aan het voer. Ondersteboven bungelend in het wateroppervlak zijn ze de groenige feestmutsjes van de confetti. Man man, wat een feest in het vijvertje.

Al snel komen er vogeltjes met trombones. Kikkers hoppen in de polonaise rond. Krekels zorgen voor het carnavalsritme. Iedereen is verkleed. Daar loopt een mus die zich als kat heeft vermomd. Nee, wacht, het is echt mijn kat. Ineens is het feest voorbij en vluchten de beesten. Mijn kat miauwt naar mij en ik ben blij met haar. Carnaval is zo’n heisa.

Nieuw op de site: videos

front-040414-videos-202x130Er blijken heel veel filmpjes te bestaan met René van Densen erin. Dus hebben we de beheerders van deze site maar aan het werk gezet en die zijn YouTube gaan uitkammen. Er kwam een veelvoud aan video’s tevoorschijn, dus hebben we die maar in een overzichtje bijeen gezet. Misschien komen er nog meer bij, maar de beheerders keken erg vermoeid toen het huidige overzicht compleet was. Ééntje moest huilen. Het was heel zielig. We hebben zijn thuisfront maar even gebeld om hem op te komen halen.

Tussen twee regels

Verhaal door René van DensenHij is tussen twee regels blijven steken, mijn romanpersonage. Een geschreven regel en een ongeschreven regel. En nu reikt hij weifelend naar het rolletje toiletpapier. Het is nog maar een dun rolletje en de dag ervoor kenmerkte zich met afwisseling van koffie en bier. Een dieet dat zich zojuist danig heeft laten gelden. Het papier gaat niet voldoende zijn, vreest hij. Hij kijkt rond in het toilet maar dit blijkt ook de laatste rol. Met een zucht doet hij zijn best met wat hij voorhanden heeft. Lees meer

13/4, Poëzie Met De Hoed, editie #2

13 April 2014, Gent: Poëzie Met De Hoed
En opnieuw gaat de hoed rond in Gent ! Op zondagavond 13 April zal een groep dichters samen met één hoed zorgen voor wederom een onvoorspelbaar evenement. De spelregels zijn en blijven simpel: wie de hoed krijgt, draagt een gedicht voor, en geeft daarna de hoed aan een willekeurige andere dichter. Niemand weet kortom wanneer en zelfs óf ze zullen voordragen. Een volledig nieuw poëzieconcept ! Entree nu nog gratis. Nu nog wel.

Meer informatie, klik hier

Adoptievis

Ik loop met een vis door de stad. Het is een adoptievis. Iemand met een lekke vijver waar een reiger alle vis al uit gevangen had, trof de vis aan bij het legen. Heel de horrorwinter overleefd. De vis is dik. Een taaie rakker, kortom. De adoptievis overleeft misschien zelfs de vijver in mijn tuin dus nog wel.
Vanaf een terrasje roepen wat bekenden mijn naam. Ik zwaai en roep dat ik niet kan stoppen, dat ik een vis achterop mijn fiets heb. De terrasmensen kennen me en niets verbaast ze meer. Ik loop door.
Het verbaast me dat ik middenin de spitsdrukte de vis relatief veilig kan vervoeren. De stoep ligt schots en scheef dus het water klotst vervaarlijk. De vis lijkt zich om niks te bekommeren.
Ik zie de Grote Literaire Gast van mijn stad over straat lopen. Ik ken hem niet maar herken hem direct. Hij ziet mij maar met een halve blik. Nog geen half oog voor de gele emmer met klotsend water op mijn bagagedrager. Hij loopt het meest voor de hand liggende schrijverscafé binnen terwijl ik doorklots. Schrijvers die nieuwsgierig zijn, het is een uitstervende soort.

Boekenweek

Wie écht het woord
wil vieren
Zet een grote hoop
in de fik
Woesj knetter knetter
blakeren en verwoesten
Uit de woesternij
kan dan eindelijk iets
Anders

Wie écht het boek
wil eren
Legt massaal exemplaren
in de week
Zompig soppig sop
bleken en verdwijnen
Op het maagdelijk
kan dan weer iets
Origineels