Terwijl ik wacht bij de deur, neem ik een heel, heel, heel, heel, heel diepe adem.
Zodra ze opendoet en me wil verwelkomen, trek ik haar uitgestoken hand naar me toe en geef haar een stevige knuffel. “Daar ben ik dan !” roep ik uitgelaten. Ze staat verstijfd en verblufd wat te staren. Misschien heeft ze iets geks buiten gezien dat haar heeft doen schrikken. Ik loop het gebouw binnen en roep “Dag allemaal, ik ben er hoor !” Vanachter hun cubicles kijken verbaasde gezichten, enkele mensen doen hun koptelefoons af. Vrolijk hobbel ik een trap op, geen idee waar ik heen ga, ik ben hier immers nog nooit geweest, maar misschien is het deze kant op. Haastig rent de recruiter achter me aan dat het inderdaad die kant op is meneer. “Mooi !” roep ik, “en het is hier goed opgelapt zeg !”
Ik geef iedereen bij het passeren een stevige schouderklop of een knuffel en roep dingen als “Hey, daar ben je dus,”, “Alles kits ouwe,” en “Hoe is-t-ie ?” en dik mijn Nederlandse accent extra aan voor het effect. Een fingerbang links, twee duimen rechts, ik swing zelfverzekerd de vergaderruimte binnen, schop een stoel opzij en laat me erin vallen, direct mijn schoenen op tafel. “Zo, wat staat er vandaag op de agenda,” roep ik op een gekscherende toon, alsof we geen officiëel gesprek gepland hebben. De recruitster staat nog steeds met haar mond open in de deuropening en stamelt wat.
“Hey, hoe is het nog met je man en kinderen trouwens,” vraag ik direct betrokken.
Ze brengt met moeite uit dat ze geen man en kinderen heeft, waarop ik naar een passerende collega luidkeels mijn verbazing uit: “Snap jij dat ??? Deze prachtige, fantastische vrouw, en dan geen man en kinderen, terwijl komaan, geef toe,” ik ben al opgesprongen en grijp hem in een armgreep om theatraal naar haar te gebaren, “die kan iedereen krijgen die ze maar wil, of niet soms ?” Hij piept wat instemmends, of het klinkt instemmend, misschien heb ik mijn arm wat te strak om zijn nek, ik laat hem meteen los en klop amicaal op zijn rug. “Grapje allemaal he, we mogen toch een keer lachen ook, zeg, waar is hier trouwens de plee, want ik was lang onderweg en moet een partij schijten, niet normaal. Daarheen ?” Ik wijs naar links, ze gebaart stomgeslagen naar rechts en ik stap swingend en hardop zingend naar het toilet.
In de wc klim ik stil uit het raampje en maak me uit de voeten. Ik neem me voor om misschien mijn volgende sollicitatie wél serieus te nemen.
