Wereldberoemd is overdreven, maar mijn voortuin haalt toch maar mooi wel het Stadsgezicht-blog van Brabants Dagblad. Want zo kijk ik ‘s ochtends, na het schrijven van mijn dagelijks verhaaltje en middenin de dagelijkse dozijnen sollicitaties, met mijn koffie uit mijn slaapkamerraam, en is plots mijn halve voortuin weg. Bouwmachines die grofweg het hek kapot hebben gemaakt, de helft van mijn planten kapot, oprit aan gort.
Lees meer
Er hangt een schemaatje op de muur met gekleurde stippen. In de rij sta ik er precies naast, dus ik kan het uitgebreid bekijken. Er zijn gele, groene en rode stippen. Geel staat voor ‘normaal’, groen voor ‘redelijk druk’ en rood drukt ‘erg druk’ uit.
Mijn rij is, vind ik zelf, best lang, maar ik sta er tijdens een geel tijdsblok. Blijkbaar mag ik niet klagen. Of wellicht hangt dat schema er enkel om mensen het gevoel te geven dat ze niet mogen klagen, in welk geval ik er goed ingetrapt ben.
Lees meer
Ik heb het te pakken, het beste gedicht dat ik ooit zal schrijven. Naarstig zoek ik naar een pen. Onder het balletje ontstaat, in hanepotenhandschrift, het mooiste gedicht in de wereld. Het is eenvoudig, treffend, lyrisch, een woordencombinatie die je ziet en denkt, verdomme, hoezo heeft niemand hier eerder aan gedacht ? De hanepoten maken het wel wat lastig te lezen. Ook in mijn dromen schrijf ik dus in hanepoten.
Lees meer
Op sommige ochtenden begraaf ik mijn hoofd in een handdoek. Dat moet dan liefst geen záchte handdoek zijn, maar zo eentje die al tachtigduizend keer gewassen is. Een handdoek van schuurpapier-maché, zogezegd. Waarvan je elke vezel over je gezichtshuid voelt schrapen. Ik steek mijn neus er diep in en sluit mijn ogen.
Lees meer
De zoekmachine kijkt vermoeid. Er hangt een roestige baard op zijn kaken. Www-wallen onder zijn ogen. Laconiek reageert hij op mijn bezoek – ik ben zijn enige bezoeker op dit moment. Hij drinkt met luide slurp. “Welkom bij de Zoekmachine,” spreekt hij monotoon, “hoe kan ik je helpen.” Hij wacht het antwoord niet eens af, maar steekt ongeïnteresseerd een sigaret aan.
“Hoi,” zeg ik voorzichtig, “ik ben op zoek naar -” Direct onderbreekt hij me: “Laat me raden: Ello invites. Hier,” werpt hij me enkele blauwgekleurde teksten toe, “wat links maar Marktplaats en Ebay en alles.” De blauwe teksten kletteren op de smerige grond.
Lees meer
De internetjongeman kijkt bedruipt wanneer hij mijn woonkamer binnenloopt, en het regent niet buiten. Ik vraag wat er is, en hij zucht. “Het internet ligt er bij mij uit,” meldt hij mismoedig. Ik reik direct de internetjongeman een bier aan.
Ik check snel even op Twitter, maar de internetjongeman heeft inderdaad al zeker 24 uur geen tweet verstuurd. Hij kijkt hoopvol naar mij met mijn laptop open en durft niks te vragen, maar een vraag ligt op zijn lippen. Ik klap direct de klep dicht en verstop mijn laptop onder mijn slaapkussen op mijn woonkamerbank.
Lees meer
Ooit was ik vroegtwintiger en had ik een droom. Een erg ruim decennium later is die droom weer één stapje verder uitgekomen. Jazeker, op dit moment, vers van de pers, heb ik ze binnen: het tweede deel van mijn stripreeks ‘Probeersel’. U weet wel, die ouwe meuk. Het ging niet van een leien dakje, maar ik heb ze. En natuurlijk ben ik er blij mee.
Nu blijft natuurlijk de vraag of het gaat lukken om alle vijf de delen uit te brengen. Ik zal niet liegen: deel 1 is ietwat verlieslijdend en ik leef én druk deze boekjes momenteel geheel op eigen kosten. Duur droompje, kortom. En om het erger te maken, verkoop ik deel 2 nog niet. Vanaf vrijdag 10/10 zijn ze beschikbaar. Ik ben namelijk door privé-omstandigheden even een weekje niet in staat om bestellingen te verzenden. UPDATE: Inmiddels kun je het boek via deze website bestellen !
Maar toch wil ik jullie even mee laten genieten, want man man, wat mooi. We zijn bijna op de helft. Je ziet: het is nooit te laat om een droom te realiseren !
Misschien dat ik binnenkort maar het woord auberginekleurig ga gebruiken. Laatst zag ik een andere schrijver het woord auberginekleurig gebruiken, en besefte me daardoor dat ik zelf nooit iets auberginekleurig genoemd heb. Zelfs geen aubergine. Een gemis, in mijn woordenschat: waar anderen auberginekleurig hebben, heb ik een zwart gat.
Lees meer
De jonge schrijver rolt een joint in mijn woonkamer. Ik drink bier. Cannabis werkt bij mij niet, ook weer zoiets. De jonge schrijver praat honderduit. Over boeken van anderen, over boeken van mij.
Ik knik met een blik waarvan ik hoop dat die vanzelfsprekendheid, zelfs een beetje een blasé houding uitstraalt. De jonge schrijver kijkt naar me op. Geen idee waarom. Soms, vaak wanneer ik dronken ben, vraag, nee, roep ik dat ook. Waaróm, roep ik dan.
Lees meer
Rene van Densen