Vroeg opstaan is toch een beetje alsof je een soort ochtendplaneet bezoekt. De ochtendplaneet is een duistere, koude, onpersoonlijke wereld vol bedrukte gezichten. Ze zeggen niet veel en kijken strak, maar niet krachtig, voor zich uit. Een beetje zoals oorlogsgevangenen kijken in films.
Het is een curieus wereldje om te observeren. Zeker als je zelf niet van nature een ochtendplaneetmens bent. Al vraag je je af of de overige planeetzwalkers dat wel zijn. In mijn ervaring kijken mensen, die op de juiste plek zijn, vrolijker. Misschien zit de hele planeet vol toeristen. Die zich lopen te bedenken dat in de brochure alles er veel leuker uit zag.
Een échte ochtendbewoner jaagt geen dromen meer na. Een echte ochtendbewoner sjokt drommen na. Als een verwonderde buitenstaander schuifel je tussen de ochtendmensen door, achter hun drommen aan. Was het een zwerm, dan was er een doel waarneembaar. Was het een vloot, dan had het een koers. In de ochtendplaneet tref je doelloze drommen.
Neuriënd bezie ik het allemaal. Ik ben namelijk erg blij dat ik eindelijk weer een visum heb om deze wereld te bezoeken. En zoals een echte toerist: je kunt me wel uit mijn wereld halen, maar mijn wereld nooit helemaal uit mij.
