juni 2014

Geen maandag

Plotseling is er geen maandag. Althans, plotseling: dat klinkt iets teveel alsof dit plotmatig plaatsvindt. Het is meer deus ex machina onverwacht. Althans, deus ex: ook dat is teveel eer. Het is meer alsof iemand even vergeten is waar de maandagen opgeborgen zijn, of even deze dag vergeten is in de rij van komende dagen te plaatsen. Gewoonweg bam, geen maandag. Een rommelig begin van de week, al met al. Je zou hier toch een maandag verwachten, maar ho maar. In geen velden of wegen is er een maandag te bekennen.
Lees meer

Location, location

De echte vraag vandaag is: wáár ? Want natuurlijk ga ik voetbal kijken. Mijn huisgenoot kijkt alle wedstrijden en heeft mij daarmee aangestoken. Ondanks dat de vorige wedstrijd van een bepaald niet nader te noemen team meer op beukend straatvoetbal leek. Laatst was hij een dagje weg en liep ik onwennig door het huis. Ik kon er de vinger niet op leggen wat er miste, tot het kwartje viel: de televisie stond niet aan ! Van pure cold turkey heb ik toen zelf zitten kijken. Dus uiteraard wordt er vandaag ook naar het balspelletje gekoekerd. De locatie, dat is de kwestie. Location, location, location.
Lees meer

Baard

De baard is weer aan de beurt. Hij is te lang, te vettig, de huid eronder wordt kriebelig. Dan gaat hij er altijd af. Gewoon, drastisch, hoppakee, alles eraf. Grote plukken haar in het putje, babyface in de spiegel. Ik doe dit opnieuw en opnieuw. De enige reden dat ik een baard heb, is omdat ik te lui ben om me te scheren. Ik verslijt op deze manier ongeveer één scheermesje in de drie jaar. Toen ik in slaap viel, twijfelde ik nog een beetje, maar nu ben ik er zeker van: de baard is weer aan de beurt.
Lees meer

Een hoog


En weer stopt er eentje. Kijkt. Voor zijn gevoel kijken ze allemaal zomaar zijn woonkamer in. Het werkt enorm op zijn zenuwen. Knorrig rolt hij een sjekkie om op zijn balkonnetje te gaan roken. Als die eikel dan nog staat te koekeloeren, neemt hij zich voor, dan schreeuw ik hem weg. Met zijn gekijk. Ga ergens anders kijken, vent. Rot op. Ik wóón hier, ja. Zijn vloeitje scheurt. Inwendig vloekt hij. De koekeloerdert is alweer doorgefietst, maar toch. Allemaal zijn schuld. Agressief pulkt hij een nieuw vloeitje uit het pakje. Dan maar rollen op het balkon.
Lees meer

Renk

Ik lig op de bank. Alles beweegt om me heen. Mijn kat rent naar buiten, dan weer naar binnen. Ze heeft een vlinder gevangen en die gaat er nu aan. Want dat moet aan mijn voeten. Mijn huisgenoot heeft bezoek, vervolgens gaat het bezoek weer weg en zet de huisgenoot de teevee aan. Voetbal. De poes rent nu weer de achtertuin in. Ze komt terug met een veertje. De wind komt ook op bezoek. Hij waait enkele rondjes in de woonkamer en vlucht dan door de open deur. Ik blijf liggen waar ik lig. Soms moet je de wereld gewoon zijn ruimte geven en uit de weg gaan.
Lees meer

Mot

“Ik geef niet meer dan een tientje, knikker,” bromt de Opperpater. Hij wil mijn nog te verschijnen nieuwe boek wel, maar dan “tegen een vriendenprijsje”. Ik zeg dat iederéén een vriendenprijsje krijgt. Ik kom met mijn boekjes doorgaans amper uit de drukkosten. En dan leveren al mijn eigen geïnvesteerde uren dus nog niks op. “Ja, dat is niet slim, knikker,” zegt de Opperpater. Hij zegt dat ik wel een biertje “on the house” mag. Als hij terugkomt uit de keuken, is hij dat echter alweer vergeten en reikt hij een van mijn zelf meegebrachte biertjes aan.
Lees meer

Binnenkort: Strips ! Oúde strips zelfs !

Lang, lang geleden en in een heel andere wereld… Er was een tijd vóórdat ik schreef. Ja, echt waar. Toen tekende ik. Strips. Ze verschenen ook op internet, en met een beetje zoeken kunt u er nog wel een aantal van terugvinden. Mijn belangrijkste en meest tijdrovende werk was een vijfdelige filosofisch getinte graphic novel reeks rondom een jongeman die na een stevige zuipronde zijn geheugen kwijtgeraakt is. De naam van deze strip was Probeersel.

Vandaag heb ik officieel de offerte aangevraagd voor boek 1 van deze quintologie. Ik beschouw deze vijf boeken als mijn allerbeste werk ooit ooit OOIT. Dus het moet ook maar eens gebundeld worden. Binnenkort verschijnt deel 1, in full-colour, in een kleine oplage. 90 pagina’s, en alle oorspronkelijke (gebrekkige) dialogen, kleurfouten, tenenkrommende tekenstijlen en -foutjes zijn, uit respect voor het oorspronkelijke werk, intact gehouden. Dus, lees eens een 17 jaar oude strip van mijn hand en bestel dit boek ! (Binnenkort dan dus.)

Vingers

‘s Ochtends blijken al mijn vingers weggelopen. Heb ik dat. Dat is niet erg eh, handig, zoals u zich kunt inbeelden. Ik pruts me wat door het huis heen, op zoek, maar nergens kan ik ze meer vinden. Foetsiekabloeb, die vingertjes van mij. De kat wil naar buiten, maar ik krijg mijn deursleutel niet goed vastgepakt. Dus die heeft pech. Mijn slaapkamerraam stond op doorluchtstand, dus ze krijgt nog een beetje frisse lucht, maar voorlopig geen buitenwereld voor de poes. Ondertussen zoek ik het huis nog een keertje af, maar geen vingers in zicht. Ten einde raad zet ik wat koffie en vraag ik me af hoe ik de dag doorkom.
Lees meer

“Fuck the system !”

“Fuck the system !” Sinds die uitspraak kon hij al niet meer kapot. Het volkje waar hij dagelijks bij aan tafel mag schuiven, is de directe taal niet gewend. Dus leeft hij zich uit op zijn botte, harde uitspraken. Lekker erop los klagen. Verrukkelijke sound bites waar de kranten de volgende dag van smullen. Hij is in vorm. Zonder schroom noemt hij hun koningin een ‘wilde meid’, knalt hij erin dat hij ‘een Anderlecht icoon’ is, en wat al niet meer. ‘s Avonds in het hotel kijkt hij uiteraard terug wat hij allemaal eruit geflapt heeft, en valt dan grinnikend in slaap. Ze lopen met hem weg. Als de opa op het barbecue-feest die net lollig genoeg moppert dat iedereen moet lachen. En, aangemoedigd door het gelach, moppert hij nog harder en enthousiaster. Want alles is kút en hij mag het roepen. Ja, hij zit lekker op zijn plek.
Lees meer

Steigers

In Prozacstad is er weer eens een rel. Eigenbelangrijk vrijgevig heeft een steigerbouwer een stellage opgesteld zodat een kunstenares een huizenhoge illustratie kan aanbrengen op een flatgebouw. Vereerd door deze gulle voorziening, bovendien geïnspireerd door de kleurloze troosteloosheid van het stadje, en met een gezonde arbeidsethos, ging de kunstenares aan de vlijtige slag. Met als resultaat dat ze vroeger dan verwacht haar schildering voltooid heeft. En dat is dus tegen het zere been van de steigerman. Bij haar werken hangt namelijk, promotioneel, een vlag van zijn steigerbedrijf. Nu is ze eerder klaar en zeg maar dag met het handje tegen deze gratis reclame. De steiger moet afgebroken worden om het kunstwerk vrij te laten. Niks ervan, bromt de steigerman. Die steiger blijft staan. En de kunstenares moet langer blijven doorwerken. Afspraak is afspraak. Maar het kunstwerk is áf, werpt de kunstenares tegen. Het helpt niets. De steigerman dreigt met een rechtzaak. Boete wegens vervroegd voltooien van het kunststuk.
Lees meer