Baard

Verhaal door René van DensenDe baard is weer aan de beurt. Hij is te lang, te vettig, de huid eronder wordt kriebelig. Dan gaat hij er altijd af. Gewoon, drastisch, hoppakee, alles eraf. Grote plukken haar in het putje, babyface in de spiegel. Ik doe dit opnieuw en opnieuw. De enige reden dat ik een baard heb, is omdat ik te lui ben om me te scheren. Ik verslijt op deze manier ongeveer één scheermesje in de drie jaar. Toen ik in slaap viel, twijfelde ik nog een beetje, maar nu ben ik er zeker van: de baard is weer aan de beurt.

Een volle baard scheren is een genot. Je kunt er alle kanten mee op. Waar begin je ? Wat gaat eerst weg ? Scheer je andere baardstijlen erin, tijdens het proces, of doen we het rechttoerechtaan ? Onvermijdelijk scheer ik uiteindelijk ook even een Charlie Chaplin-snor. Sinds een zekere Duitser deze snor iconisch aan hemzelf verbond, is deze stijl in de ban. Zonde, eigenlijk. Dus draag ik hem binnenshuis. Een paar minuten loop ik er dan mee rond, en dan gaat ook dat laatste plukje er af. Het is allemaal aanstellerij, maar zonder publiek, en dan zou je het speels zelfamusement mogen noemen.

Ooit spaarde ik mijn afgeschoren baardhaar op. Ik wou er een kussen mee vullen. Maar hoewel ik heel knutselig creatief kan zijn, naald en draad zijn niet mijn beste vrienden. Met textiel kan ik niet zoveel. Dus uiteindelijk is al dat haar weggegooid. Ik had nochtans een flink volle plastic zak. En hiermee beëindig ik graag mijn spreekbeurt over mijn baard.

Share Button

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *