Ze knippert even met haar ogen, maar dat zei ik, inderdaad. Jamaar meneer, zegt ze als antwoord. Als aanvang van een antwoord. Als toonzetting van de aanvang van haar antwoord. Ik voel mijn nekharen opspringen en een meewarige blik in mijn gelaat sluipen. Dus herhaal ik het maar: Mijn zadel heeft mijn broek vermoord.
Lees meer
“In jouw intrigerendste verhaal ga je plots naar huis als iemand anders,” zegt hij plots, en hij kijkt jou aan. Maar dat weet ik op dat moment niet, want ik zit in dit verhaal en kan er niet voorbij kijken. Wist ik veel dat jij zat mee te lezen. Kon ik ook helemaal niet weten. Zo werken mijn verhalen niet. De interne logica is strikter dan de mensen denken. Dus kijk ik hem verwonderd aan, me afvragend tegen wie hij het in godsnaam heeft: “Sorry, wat bedoel je ?”
Lees meer
Hij kijkt me lachend aan en vraagt het. Alles goed ? Ik haal stilletjes diep adem. Daar gaan we weer.
Lees meer
Bij thuiskomst zit alweer mijn hele dak vol vliegreizen. Iemand voedert die in deze buurt, ik zweer het je. Alle buren klagen erover. ‘s Nachts hoor ik de vliegreizen in mijn keukenplafond rondspoken. Laatst had ik een lekke band, dus ik kijken, jawel hoor: vliegreis in de velg. Het is een plaag, de hele straat is het keibeu.
Lees meer
Dat positiviteitsgepush
geeft mij de schijterij
er zit wel geen ja in mijn naam
dus wellicht ligt het aan mij
Het begon, zoals altijd, met één die zijn lunch vergeten was. Stond nog in de koelkast thuis. Stom. De collega met het ongezondste dieet wist dat er een frituur vlakbij het kantoor was. En daar waren ze direct: de instemmende Oehs. Oeh, ga je friet halen ? Mag ik dan… Plots moest blijkbaar iedereen iets van de frituur halen.
Lees meer
In stilte smijt ik woorden op mijn muur. Die horen daar, vind ik. Maar meteen als ze er plakken, twijfel ik. Had het dat woord wel moeten zijn eigenlijk ? Ik trek de woorden er weer af en ze gaan terug in de doos. Sommige woorden wachten hun lot niet eens af en vallen uit zichzelf op de grond. Bleven niet plakken. Geeft niet, ik moet toch weg, zie ik op de klok. Ik gooi haastig nog één woord op de muur en zie straks wel of dat dan toch de juiste was.
Lees meer
Ongenadig snijdt de wind in zijn gezicht. Wanhopig vecht hij er tegen uit alle macht, maar hij wordt alle kanten op geslingerd. Als een vod. Nietig voelen is er niets bij. Victor verbijt zich en zet door. Even overweegt hij een andere route te nemen, een met windluwte. Beschut achter de gebouwen langs of zo. Maar hij moet via deze weg, er zit niks anders op.
Lees meer
‘t Is niet leuk meer sinds jij dood bent
komt het kortgezegd op neer
doe daarmee maar wat je wil, vent
want je bent er toch niet meer