Zonder verdere context stuurt ze me een foto. Boeken. Boeken rechtop in een rijtje, boeken met een identieke plakstreep onderaan de rugkant. Oh ja, ze had mijn boek besteld voor een schoolbibliotheek. Ja, daar staat mijn boek. Daar sta ik. Nee, niet ik. Daar staat mijn boek. Tussen andere schrijvers waarvan ik de meeste namen wel ken en een aantal van de boeken ook. Ik stuur eerst een loze dooddoener terug dat mijn boek in goed gezelschap staat.
Ik ben eigenlijk hooguit benieuwd of het uitgeleend en gelezen gaat worden. Zou ik het zelf lenen als ik terug die leeftijd was en het daar zag staan ? Nja, ik misschien wel. Altijd al moest ik per se de dingen uit de kast plukken die ik volstrekt niet kende. Beetje de boekjeshipster uithangen. Alleen maar lezen wat anderen niet hebben gelezen. Vooral vermijden dat je met mensen over hetzelfde boek kunt spreken. Goed, dat was ik. Maar zou een andere leerling het uit de kast plukken ?
Ik stuur een bericht dat het gezelschap misschien te goed is. Zo wordt het natuurlijk nooit uitgeleend. Of ze het niet wil verzetten. Zet maar tussen een zooi saaie kutboeken. Ze verzucht dat ze al bijna bij haar auto was. Maar voor mij dan, vooruit. Omdat het weekend is. Even later stuurt ze een nieuwe foto. Tussen de saaie kutboeken. Ik reageer vrolijk dat dit veel beter is. Zo valt mijn boek tenminste op. Ja, de plukkans is veel hoger.
Ik klik de foto weg en meteen bespringen me nieuwe twijfels. Weer open. Het zijn wel héél saaie kutboeken eigenlijk. Maar écht heel saai. Knap natuurlijk dat ze zo’n saaie hoek van de kast heeft weten te vinden en precies daar mijn boek heeft geplopt. Exact hoe ik het vroeg. Super attent. Ze heeft haar best gedaan. Maar misschien een beetje té goed. Zo gaan die leerlingen natuurlijk denken dat mijn boek ook een saai kutboek is. Zo tussen die saaie kutboeken. Mijn boek is wit, de rest is ook wit of grijs of niks. Godver, denk ik. Mijn boek gaat daar vergeten sterven. Ik stuur toch nog maar een bericht.
Ze stuurt een geïrriteerde emoji. Even is het stil. Net wanneer ik sorry wil sturen, weer een foto. Nja, kwenie, als ik zo naar de foto kijk. Daar valt mijn boek eigenlijk een beetje weg tussen al die kleurige ruggen. Overschreeuwd. Kijk je volledig overheen. Nog een foto. Dat zijn boeken voor wel een heel jonge doelgroep, moet ze zelf toch ook toegeven. Niet helemaal mijn publiek. Nog een foto. Oef, zo’n droog wetenschappelijk hoekje, komaan, geef dat boek een coole plek ! Context is alles.
Eindelijk, we zijn er. Daar staat hij perfect. Super gedaan. Echt, ideaal. Of tenminste…. hmm. Ja, daar staat hij wel ok. Toch het beste van alle plekken tot dusver. Wel een gekke plek voor iemand met mijn achternaam, alfabetisch is anders, maar de minst slechte van alle slechte opties. Of misschien stond hij eigenlijk op die eerste plek nét nog beter. Ja, weet je wat, sorry, zet hem maar terug op die eerste plek, stuur ik.
Ze stuurt een duimpje. Op mijn vraag of ze het boek zelf trouwens al gelezen had, komt het hele weekend geen antwoord.
