De dikke mist zo middenop de dag heeft wel iets. De veerpont heeft pauze, ontdekten we tenminste toen we aankwamen. Drie gestrande slachtoffers in de mist. Vier, René, vier. Je vergeet de schattige cockerspaniël. Ze was al negen, maar zichtbaar gewend om door niets dan liefde omringd te zijn in omgevingen die ze kan vertrouwen. Kwispelend liep ze recht op iedereen af.
De mama was een Britse cockerspaniël en de papa was een Amerikaanse cockerspaniël, en ze was geboren uit liefde. Zo vertelde hij het tegen de vrouw die de hond aaide. Niet van de fokker. Hij had een stangetje voor zijn vouwfiets gekocht om haar riem aan te klikken, maar dat was eigenlijk alleen omdat het moest. Ze deed nooit iets raars en bleef altijd bij hem in de buurt. Al negen jaar.
Dat gebouw daar, dat slechts een schim is, kan moeilijk meer dan vijfhonderd meter van ons af liggen. Of weet ik hoe breed het hier is, ik was nooit erg goed in dingen in de realiteit inschatten. Als kind leefde ik in een fantasiebubbel en gaf alles eigen kleuren, vormen, betekenissen, afstanden, dingen die niet leefden konden plots leven en stomme dingen negeerde ik gewoon. Misschien was ik wel gek. De hond zit kwispelend aan de voeten van haar baasje te schooien terwijl hij nonchalant iets eet. De liefde mag dan wel vanzelfsprekend zijn, treats zijn die zo te zien niet.
Het is druk geworden. Veel mensen die wél wisten dat de pont een pauze nam, zijn nu ineens toegestroomd. En daar, ineens, uit de dikke neergestorte wolk opduikend, boeg door de dampen barstend, is de pont. Luid brommend geplons van de motor. Hoe heb ik die ook niet horen aankomen ? Was het geluid ook gevangen in de mist ? Ik strompelde wat met de meute mee de boot op. De spaniël liep los en kwispelde op iedereen af, rustig rondsnuffelend. Haar baasje keek rustig toe. Ze was al negen. Die valt niet zomaar meer overboord, zelfs niet in de mist.
Meteen aan de overkant haakt hij haar even vast, omdat het moet van de mensen. Tijdens het afstappen en tussen de hekken drommen. Maar zodra hij, ze, de meute uit zijn en even in alle rust op de kade zijn, haakt hij onmiddellijk haar riem weer los. Rustig snuffelt ze wat. En kwispelt.
