Ze noemden dit ooit functioneel. Daarna iets dat ik amper kan uitspreken. Nu is het een afkorting. Ik kreeg geen inspraak. Vanochtend schreef ik deze woorden in het Engels en wiste ze weer. Daarna kwam een dag waar ik functioneel moest zijn. Ik ben moe van de dingen moeten.
Lees meer
Een lege chipszak rolt lusteloos over de middeleeuwse kasseien. Twee mensen lopen hardop te bellen. Ze staan hier altijd, op dit late tijdstip, en ijsberen terwijl ze met iemand bellen. Voor zover ik weet kennen ze elkaar niet, maar ze zijn er altijd allebei. Met wie ze spreken hoor ik niet, ik heb een muziekmuur tussen mezelf en de wereld. Rustig loop ik de eenzaamste plek in de wereld binnen.
Lees meer
Ze heeft een fobie voor vissen, heb ik dat. Kijk dit is weer zo’n voorbeeld van hoe andermans shit mijn probleem wordt. Ik wil dit helemaal niet. Ik wou vis eindelijk ook eens het dieet uit werken. Maar dan doet ze zo met van die grote ogen. Daar zouden wetten tegen moeten zijn.
Lees meer
Ik organiseer een cursus Zelfplooiing. Aangezien niemand dat doet maar er wel talloze cursussen Zelfontplooiing zijn, lijkt het me een gat in de markt. Of een vouw, wat jij wil. Ik heb toevallig net een eigen bedrijfje opgericht. Een tijd geleden verzon ik als grap dat ik Ondeskundigoloog ben, maar nu ben ik het echt. In bijberoep. Ik gebruik het systeem op allerlei manieren waar het niet voor bedoeld is. Maar die cursus dus.
Lees meer
Aan groots ongrijpbaar toekomstbeeld
kun je je flink vergapen
Ik zeg: als je het dromen kunt,
dan ben je aan het slapen
De knepsen walen weer, dat blijkt wel. Het gnuist dat het een gampe holder is. Je vnoert het aan alles: aan de gliep, aan diens faberaksel en aan de slup. Ik heb er wel een mening over, over walende knepsen, maar die hou ik maar voor mezelf. Je wil de hemsteur niet schuiken, nietwaar.
Lees meer
Wie me het bericht stuurde, gaat jou helemaal niet aan. Dat mag je zelf inkleuren. Word je groen van jaloezie, dan word je dat maar. Haalt weinig uit, maar als jij je daar lekker bij voelt, gewoon doen. In ieder geval verraste het me wel dat zij en ik, ons, wij, elkaar exact een half jaar kennen. Dat dat pas een half jaar is, bedoel ik. Tijd en ik, dat zal altijd moeilijk liggen. Dat kun je waarschijnlijk wel inkleuren.
Lees meer
Zijn vingers strelen het pokdalige huidje. Nog niet rijp. Hij moet wel aanraken, want hij is zo kleurenblind als wat. Ik heb dat van hem. Als hij twijfelt of de aardbeien rijp voor de pluk zijn, vraagt hij het Oma. Want zelf kan Opa het simpelweg niet zien. Niet handig voor een tuinder, zou je zeggen. Maar kleur is niet alles.
Lees meer
Het is geen slecht open podium, maar eigenlijk is het te warm. Gelukkig spelen alle jongens en meisjes muziek en hangt er een losse sfeer. Poëzie zou nu misschien iets teveel gevraagd zijn. Eén jongen roept tegen zijn maten trots dat ze het straks wel zullen horen, hij heeft de ganse zomer geoefend en gaat hen wegblazen, wacht maar.
Lees meer
Och, Sysyfus dit Sysyfus dat, wat een tragisch lot, hij moet een rots omhoog rollen de hele dag en dan rolt het weer naar beneden en hij moet steeds, dag na dag, jaar na jaar opnieuw omhoog. Man man man. Verschrikkelijk. Maar niemand heeft die rots iets gevraagd. Die zit dus wel in de straf erbij. Misschien had die rots wel heel andere plannen. Maar omdat Sysyfus zonodig door de goden gestraft moest worden, moest de rots er nu ook aan geloven.
Lees meer