“Wat heb jij nou bij je, knikker ?” vraagt de Opperpater verbaasd. De gasten van Club P moeten altijd hun eigen drank meebrengen, en mijn selectie van vanavond verwondert hem. “Iets nieuws, dat ik toevallig in de winkel zag vandaag,” antwoord ik. “44 centiliter blik. Ik snap de logica ook niet echt, of dat nu zoveel scheelt met een halve liter, maar daarom probeer ik het een keer uit.” Ik zet de blikken in zijn koelkast en kies een stoel.
Lees meer
We drinken zwijgend in de zon. Wij zijn de winnaars. We wonen in deze stad, en deze stad is een van de geweldigste steden in de wereld, en dat maakt ons geweldig. Wij zijn reuzen, en de mensen die elders wonen, zij zijn dwergen. Elke grote prestatie van mensen uit deze stad is de onze. Elke grote prestatie van mensen van elders, negeren we. Die prestaties tellen niet. Dat zijn bergbeklimmende mieren, terwijl wij op grotere hoogte, nee, bovenop de Godenberg strijden. Dit is ook de enige plek ter wereld waar dit bier zo lekker smaakt. Het bier is niet hier gebrouwen, maar dat zien we door de vingers. In elke andere plek op de wereld is dit bier smerig, maar hier, in onze Godenstad, daar valt het nog reuze, ha ha, mee.
Lees meer
Onwennig loop ik door het huis. Het gemis kluift aan mijn poriën. De kater overigens ook. De juich stroomt nog door mijn bloed, maar vandaag is een juichloze dag. No cheer today. Ik pluk enveloppen uit mijn brievenvak. Ze bevatten rekeningen. De enveloppen zijn geopend, de inhoud is bekeken en daarna terug in de envelop gestoken. Er ligt een stapeltje. Ik voel me toch al kut, dus dan maar wat geld aan de graaiers geven. Met moeite vind ik een pen en begin ik handtekeningen te zetten. Ze schieten in allerlei richtingen het handtekeningvakje uit en lijken in niets op mijn normale handtekening. Deze kater gaat mij geld besparen. Zo toch dit stapeltje maar even posten. Kijken of de bank erin trapt.
Lees meer
Het is een dagelijks ritueel dat steeds meer op mijn zenuwen werkt. Dan heb je die eerste koffie van de dag. Daar staat hij. Lokkend te dampen. Maar nee hoor. Er moet eerst een alinea of drie uit mijn vingers. Ik knijp hard in mijn vingers maar helaas, het is geen melken waar het hier over gaat. Melken zou trouwens ook niet gaan met mijn vingers. Tenminste: melk komt er ook niet uit, dus. Hoe hard ik ook knijp. Misschien moet ik erbij proberen te loeien. Maar op dit tijdstip ben ik nog te moe om te loeien. Zo moe, moe, moe dat ik ben. En almaar die lonkende dampen. Ze wenken, verleiden, ze krioelen seductief door elkaar als sirenenzang. Vergeet die tekst, schrijft de damp in de lucht. Drink, word wakker.
Lees meer
Ik geef een tien aan de tuinman
Die erg tamelijk tuiniert
De straat staat bomvol met tuinen
Die hij niet heeft verstiert
En dan dus voor maar ook achter
Groeit alles onder zijn handen
Steeds prachter en prachter
Zo rondom de panden
Lees meer
Een beest waarvan ik blij ben dat die niet bestaat, is de hoempapavogel. Met die ene zin weet ik al bijna zeker dat u, lezer, het met me eens bent. Maar voor de mensen thuis met te weinig voorstellingsvermogen, beeld u een vogeltje in dat carnavaleske schuiftrompetmuziek fluit. ‘s Ochtends vroeg, bij het eerste gloren, vanuit de boom voor uw raam, keihard: Hele grote bloemkolen ! Of wanneer u in uw tuin in de zon even bij wil komen van de noeste arbeid, wetende dat de pensioensleeftijd toch nog altijd een eindje vóór u uit ligt, vanuit de struiken: Mien, waar is mijn feestneus….
Lees meer
Plotseling is er geen maandag. Althans, plotseling: dat klinkt iets teveel alsof dit plotmatig plaatsvindt. Het is meer deus ex machina onverwacht. Althans, deus ex: ook dat is teveel eer. Het is meer alsof iemand even vergeten is waar de maandagen opgeborgen zijn, of even deze dag vergeten is in de rij van komende dagen te plaatsen. Gewoonweg bam, geen maandag. Een rommelig begin van de week, al met al. Je zou hier toch een maandag verwachten, maar ho maar. In geen velden of wegen is er een maandag te bekennen.
Lees meer
De echte vraag vandaag is: wáár ? Want natuurlijk ga ik voetbal kijken. Mijn huisgenoot kijkt alle wedstrijden en heeft mij daarmee aangestoken. Ondanks dat de vorige wedstrijd van een bepaald niet nader te noemen team meer op beukend straatvoetbal leek. Laatst was hij een dagje weg en liep ik onwennig door het huis. Ik kon er de vinger niet op leggen wat er miste, tot het kwartje viel: de televisie stond niet aan ! Van pure cold turkey heb ik toen zelf zitten kijken. Dus uiteraard wordt er vandaag ook naar het balspelletje gekoekerd. De locatie, dat is de kwestie. Location, location, location.
Lees meer
De baard is weer aan de beurt. Hij is te lang, te vettig, de huid eronder wordt kriebelig. Dan gaat hij er altijd af. Gewoon, drastisch, hoppakee, alles eraf. Grote plukken haar in het putje, babyface in de spiegel. Ik doe dit opnieuw en opnieuw. De enige reden dat ik een baard heb, is omdat ik te lui ben om me te scheren. Ik verslijt op deze manier ongeveer één scheermesje in de drie jaar. Toen ik in slaap viel, twijfelde ik nog een beetje, maar nu ben ik er zeker van: de baard is weer aan de beurt.
Lees meer
En weer stopt er eentje. Kijkt. Voor zijn gevoel kijken ze allemaal zomaar zijn woonkamer in. Het werkt enorm op zijn zenuwen. Knorrig rolt hij een sjekkie om op zijn balkonnetje te gaan roken. Als die eikel dan nog staat te koekeloeren, neemt hij zich voor, dan schreeuw ik hem weg. Met zijn gekijk. Ga ergens anders kijken, vent. Rot op. Ik wóón hier, ja. Zijn vloeitje scheurt. Inwendig vloekt hij. De koekeloerdert is alweer doorgefietst, maar toch. Allemaal zijn schuld. Agressief pulkt hij een nieuw vloeitje uit het pakje. Dan maar rollen op het balkon.
Lees meer
Rene van Densen